Meer dameszadel foto’s!

door Marina (van Stijn)

De dames in hun kostuums op het NVVR dameszadel weekend!

Mariëlle op Kebie

Vanessa op Gracia

Dameszadel, Verslag Aafke

Door Aafke

Jaquelien op Krabbe


Het dameszadel weekend van de NVVR was weer helemaal geweldig! De locatie was super, ik heb hem 5 sterren gegeven, zie de Logeer adressen pagina.

De bedden waren comfortabel, uitstekende matrassen, dat zien (voelen) we wel eens anders! De paarden hadden mooie stallen, vooral de open stallen onder de kapschuur waren super mooi. Het appartement was ruim en er was een bad!. Het appartement is eigenlijk voor 8 personen; ze hadden er speciaal voor ons stapelbedden bijgezet. Daardoor waren de kamertjes wat krap. maar er was meer dan genoeg ruimte in de gezelschapsruimte om spullen neer te zetten. De keuken was compact met voldoende aanrechtruimte. Natuurlijk hebben we weer fantastisch zitten bunkeren met al het heerlijke eten van Dorien!

Er waren wat misverstanden met de Dameszadel vereniging, de zadels, en de instructie. Maar daar heb ik zelf als  deelnemer helemaal geen last van gehad. Eerlijk gezegd vind ik dat ik voldoende les gehad heb, want ik ben nog maar net van de spierpijn af!

Het was natuurlijk vanaf de eerste seconde supergezellig, en vergeet niet dat ik daar met mijn nieuwe trailer kon komen omdat Jaquelien 4 dagen met bloed-zweet-en-tranen met mij gebuffeld heeft om de trailer te slopen en weer op te bouwen. (maar dat is een andere post)
Enfin, Wij waren op het weekend! De Tarq kon direkt in een supermooie grote stal, naast Krabbe en Primavera. Ondanks dat het zo’n lekker ding is, en met de mooiste bloedlijnen, waren Krabbe en Primavera niet gecharmeerd van mijn lieveling, en deden erg boos tegen hem.

We hebben een gezellige avond gehad,. Alhoewel de zadels er nog  niet waren om alvast te passen en kijken wie er welk zadel moest hebben, kregen we wel een hele leuke en informatieve demonstratie van Ingrid Helmes.
ik ben heel vroeg opgestaan om mijn kostuum in elkaar te naaien want daar was ik nog niet aan toe gekomen. Na het ontbijt besloten we eerst maar een buitenritje te maken, maar we zijn niet ver gekomen. We moesten veschillende malen wegen oversteken, maar die waren net rivieren van superglibberig ijs! De Tarq was diep gefrusteerd! Hij was in het bos, en wat duidelijk een NVVR-weekend was, en dat betekend toch zeker ”crossen-door-de-bossen”??? Zeker met de race-Lippizaners erbij? En nu glibberden we zoveel in het rond dat zelfs de Tarq begreep dat er niet veel ”Ludicrous-speed” te maken was!
Arme Tarq!

Maar wij hadden ’s middags onze eerste les met dameszadel! Ik had al een paar maal les gehad, maar dat was op manege-paarden, en dat schoot niet veel op vond ik. En ik durf het op stal alleen maar als er niemand in de buurt is!!!! Ik vond het weer zó wiebelig, ik dacht dat ook draven wel buiten mijn mogelijkheden zou liggen, maar 10 minute later draafde ik al vrij vrolijk rond! Heel langzaam want de Tarq gelooft niet in hard werken in de binnenbak, en hij voelde direkt aan dat ik mij in een wat zwakkere positie als normaal bevond.
Maar eigenlijk vond ik dat niet zo erg. We hadden een uitstekende instructrice aan Lieke van der Kemp.

Jaquelien daarentegen heeft de hele bak rondgegaloppeerd en gepiaffeerd op haar perfect getrainde Lippizaner Krabbe! Ik vind het toch wonderbaarlijk hoe goed onze paarden toch maar omgaan met zo’n heel nadere manier van rijden. Ik heb niet veel van de eerste les gezien want ik was mijn jurk aan het naaien (!) maar in mijn les galoppeerde ook Marina al vrolijk rond met Merle. Eienlijk heb van mijn eigen les ook niet veel gezien, want ik was veel te druk bezig met: Recht zitten! Rechterschouder naar achteren! Niet vooroverleunen! Rechterteen naar onderen! Linkerhak naar onderen! Handenstil! Recht zitten! etc. etc. etc….

Gelukkig heeft Dorien wat foto’s op mijn camera gemaakt!

Marina op Stijn.

Vanessa op Gracia

Marina op Stijn

Ik wordt onder vuur genomen door Lieke. Ik zit ook weer helemaal verkeerd! Achter mij zie je Vanessa de bocht door crossen!

Monique op Sietske

Marina op Merle

Ik geef Jaquelien een uitgebreide gezichts behandeling, zodat ze erde volgende dag stralend uitziet voor de photo-shoot!

Deze twee foto’s heeft iemand op mijn camera gemaakt; dat was een leuke verrassing toen ik de foto’s ging bekijken! Alle dameszadels vand de vereniging veilig opgesteld in de gezelschapsruimte.

Onder bewaking van mijn  Killer-attack-dog: Zora
Achter Zora staat mijn naaimachiene, al ingepakt want mij mantel en jurk waren af! 😀

De Tarq met mijn ”Park-saddle”

Dit is ee4n ouderwets dameszadel met nog een halve tweede kruk. je ziet hem onder mijn rechterbeen. Moderne dameszadels hebben alleen de eerste en derdekruk. De derde kruk heet ook wel de ”Leaping head” want door de derde kruk kan je ook springen met een dameszadel.

Aangezien het zo donker was in de bak hadden we besloten de foto’s dan maar buiten te maken, in de buitenbak. Wij wachten buiten de buitenbak op onze beurt. Ik verkneukel me: Ik ben dól op verkleden! De Tarq heeft zijn nieuwste hoofdstel met handgemaakt bit en echte zilveren concho’s aan.

Jaquelien zag er buitengewoon spectaculair uit in haar prachtige paarse fluwelen costuum en Krabbe ingevlochten met goudbrokaat.

De dames op Lippizaners rijden weer terug naar de stal

Ondertussen was mijn zadel er bijna vanaf gegleden… Met mij erop! Zo’n slap singeltje als ik normaal heb kan echt niet op een dameszadel! Gelukkig schoten er direkt hulptroepen erbij om mij te redden.

Zo, dat zat een stuk beter! En ik kan weer lachen. De Tarq laat het allemaal maar over hem heengaan… Het zal wel… Overigens is het behoorlijk fris, maar ik heb het heerlijk warm in mijn mantel!

Voor de echte foto-shoot heb ik hem toch maar uitgetrokken. Tijdens het rijden op dameszadel krijg ik het toch heel erg warm!!!

Hier zie je de tweede kruk goed van mijn parksaddle, wat een erg archaïsche boom heeft. Ik vind het wel cool. Ik vind het een heel mooi zadel, als driedimensionale sculptuur.

De foto’s op mijn eigen camera zijn niet zo scherp, het was de meeste tijd te donker om echt goede foto’s te maken. We wachten dan ook met spanning op de foto’s van de echte fotografen!

Ik hoop dat de andere dames ook hun ervaringen over het weekend willen delen hier en hoe meer foto’s hoe beter!!!

Ik geloof dat we allemaal een erg leuyke tijd gehad hebben, en dat de meesten het dameszadel rijden wel zien zitten!

Skijören!!!

Jackeline heeft gisteren aan een wedstrijd skijören meegedaan!
Ze heeft met Krabbe en Primavera meegedaan. Beide merries wel bekend bij de NVVR als snelheids monsters.

Zo zie je maar weer, hoe gekker het wordt, hoe eerder je een NVVR-lid tegen zal komen 😉

door Jaqueline:

Klaar voor de start!

Groot was het enthousiasme toen er een aankondiging op internet verscheen die precies in dit straatje past! In Markelo werd namelijk zaterdag 9 januari een spectaculair evement georganiseerd, een heuze wedstrijd Skijoring of zoals zij dat noemen – Grand Prix Galopskiën.
Het galopskiën is in Slandinavië al heel populair onder de naam Ski-joring.  Skijoring vindt tot nu toe alleen nog maar plaats in Scandinavie en Zwitserland, waar in de winter altijd veel sneeuw valt. Nu het een aantal weken in Nederland gesneeuwd heeft, proberen de organisatoren van het Markeloose evenement ook Nederlandse deelnemers en toeschouwers enthousiast te maken voor de nog redelijk onbekende sport en dat is gelukt want er waren maar liefst 38 deelnemers!
Daar aangekomen steeg de adrenaline wel hoor, er werd niet kinderachtig gereden en het publiek joelde iedereen aan zodat het echt hard ging. Er was een heuze filmploeg van de NOS, een gezellig tentenkamp met snert, gluhwein, warme choco en vuurkorven, ja dit werd top!
Op een klein veldje konden we de 2 Lipizzanerpaarden Krabbe en Primavera warm rijden (we hadden 2 paarden mee zodat Jacqueline 2 keer mee kon doen) Na heel wat koude rondjes stappen en draven maar onderwijl wel genieten van de voorgangers waren we aan de beurt. De ene rit was Jacqueline ong. 5e met een tijd van 46 seconden en de andere rit ergens in de middenmoot met 57 seconden. De precieze uitslag weten we nu nog niet maar dat het hard ging is een ding wat zeker is!!

Hier zijn twee filmpjes, eerst Krabbe, dan Primavera.

Toen de wedstrijd voor ons afgelopen was kwam iemand vragen of ze nog achter 1 van onze paarden mocht hangen om foto’s te maken voor een website. Dat was natuurlijk prima en Anke en Primavera gingen nog een keer in volle galop over een open veld. Tegelijkertijd ging op datzelfde veld de presentatrice van het jeugdjournaal, Milouska Meulens, achter een klein meisje met pony op geleende skies om het ook uit te proberen. Toen de 2 galopskieers elkaar tegenmoet kwamen schrok de precentratrice zo dat ze zich min of meer liet vallen toen ze haar evenwicht verloor… en wat denk je… het kwam natuurlijk nog op het jeugdjournaal ook! Een mooie afsluiter van een geweldige dag!

Er is meer over deze en nog andere Lippizaners op deze leuke site: Lippizaner Fairytales

Rijden in de sneeuw!

door Aafke

Vandaag een prachtige rit gemaakt. Sneeuw, een soort sneeuwmist, en een prachtige zonsondergang! Ik heb hele mooie foto’s gemaakt met dit bijzondere licht. Tarq verveeld zich op het ogenblik; hij is moddervet! Er is niet veel te doen, wij hebben geen binnenbak. In de wei is er niet veel te doen, als we dan buiten kunnen rijden mag hij niet ”’ludicrousspeed”…. Hij ziet er schattig uit zo in z’n wintervacht… totdat zijn boze bui bovenkomt!

Het belangerijkste bij het rijden nu in de vrieskou is de juiste kleding. Hier is een overzicht:

  1. Ondergoed: sport-bh, topje paardrij-onderbroek
  2. Thermisch ondergoed en dunne sokken
  3. Rijbroek, top, dikke sokken
  4. trui met hoge hals
  5. sjaal, winterjas, dunne handschoenen en thermo-boots
  6. Bontmuts, dikke handschoenen en thermobroek

Nu kan je er wel even tegenaan!

Zo ziet het er dan uit:

Tarq is niet beslagen en loopt prima in de sneeuw. Zora loopt ook erg goed in de sneeuw en heeft zelfs veel minder last van haar elleboog! Omdat er onder de neeuw nog bevroren resten van de vorige sneeuw periode liggen wil ik er toch niet te hard doorheen. Dat vind de Tarq niet leuk! Af en toe rolt hij zijn hals op en gaat dan echt grommen!

De foto’s van deze prachtige rit:

Trailerladen met Stijn

Marina van Buren

Trailergeklungel

Heb jij dat ook, zo’n brave pony die alles durft?  Over een drukke de weg of door het bos, langs blaffende honden en rammelende tractoren; je kunt op hem rekenen, hij brengt je waar je maar wilt. Overal, behalve tot in de trailer. Dan verandert hij opeens in een een eigenwijze knol. Hij blijft vlak voor de laadklep staan en er is geen beweging meer in te krijgen, tenzij het achteruit is. Of hij hupt heel handig langs de klep en gaat jou naast de trailer staan uitlachen.

Ik laat me natuurlijk niet kennen: hij is sterk en slim, maar ik ben slimmer. Dus ik bedenk steeds een nieuw maniertje om hem er toch in te krijgen. Lokken met een hapje en lieve woordjes, enge dingen achter hem, een schriklint, vlaggetjes, een bezem, een paraplu. uiteindelijk zelfs iemand met een zweep. Hij trekt zich er niks van aan. Hij zegt: bekijk jij het maar met je trailer, ik doe hier niet aan mee. Dus je geeft het op. Je loopt naar de telefoon, lood in je schoenen, en zegt je afspraak voor die leuke buitenrit af. Sorry hoor, mijn paard wil de trailer niet meer in. En hij mag terug naar zijn vriend in de wei. Balen, want je  had je net zo verheugd op die buitenrit met je vrienden van de NVVR! Herkenbaar? Helaas wel voor veel mensen met slimme pony’s. Niet dat ik paarden wil beledigen door te beweren dat ze dommer zijn, maar toch…. zij schijnen hier minder last van te hebben.

Wat nu? Was hij bang en ben ik toen ook nog boos op hem geworden? Heb ik zijn angst daardoor erger gemaakt? Is het allemaal mijn schuld? Of neemt hij een loopje met me en moet ik strenger zijn. Zeg ik: ‘Kom maar lief paardje, we gaan samen iets leuks doen…’, of: ‘Toe joh, stel je niet zo aan. Ben je nou helemaal……?!’. De twijfel slaat toe. Ik weet het niet meer! Naar je moet toch wat, dus we zetten de trailer in de wei en ik ga hem daar elke avond zijn biks in voeren. Voor biks doet hij alles! Nu ook, hij eet z’n biks in de trailer, maar pas als hij eerst een rondje eromheen heeft gelopen om te controleren of er geen auto voor staat en op voorwaarde dat ik op eerbiedaardige afstand toekijk tot de emmer leeg is. Komt dit nog goed? Nee. Ik moet toegeven dat we ‘professionele hulp’ nodig hebben. Relatietherapie!

Via een kennis kwam ik aan een telefoonnummer van een mevrouw die wel wist hoe je een paard op de trailer moest krijgen. Bij hen was het gelukt; zelfs hun dochtertje van 12 kon nu in haar eentje haar pony inladen. Ik was benieuwd hoe ze dat voor elkaar had gekregen en belde haar. Ze kwam langs met haar man, een hulp, twee kleine kinderen een paar hekken en een speciaal halster. Haar man ging met mijn pony aan het werk en ik keek toe. Tot mijn stomme verbazing hadden ze mijn paard binnen een uurtje zover dat hij braaf meeliep de trailer in. Ze hadden zijn hersentjes geherprogrammeerd: buiten blijven klieren is niet leuk, maar binnen is het rustig en veilig. En toen was ik aan de beurt. Met wat instructies over hoe te lopen en hoe ik het touw moest hanteren, lukte het mij ook. Wat was ik trots op mezelf en mijn paard toen hij zonder gedoe en met een gewoon halster, zomaar hompe-hompe achter me aan de trailer in liep! Ook de stang er achter, de klep dicht, het rondje rijden met de auto, dit alles ging zonder al te veel protest. Conclusie: mijn paard was niet bang voor de trailer, hij deed maar een beetje alsof. En het werkte want dan ging ik altijd zo lief en bezorgd doen. De baas stond dus keurig onder apèl.

Nu willen jullie natuurlijk graag weten, hoe deze mensen er in slaagden mijn eigenwijze paard te herprogrammeren zodat hij voortaan braaf de trailer in loopt (tenminste…. als ík het niet verpruts). Sorry, ik ben geen paardenfluisteraar, ik stond erbij en ik keek ernaar, maar hier waag ik me niet aan. Maar ik kan wel een paar tips geven. Het grondwerk moet goed zitten: loop met je paard aan het halster door de wei en laat hem halthouden, opzij, stapje achteruit, weer netje meelopen, etc. Dat moet hij eerst snappen. Als hij eenmaal in de trailer staat (hiervoor gebruikten zij de hekken, waarmee ze hem als het ware de trailer induwden) dan ga je dit grondwerk ook ín de trailer doen. Stapje naar voor. Stapje naar achter. Jij beweegt het paard en niet andersom. Steeds iets verder en weer terug. Een open trailer is geen vrijbrief om er weer snel uit te denderen; we gaan er pas helemaal uit als ik zeg dat het mag. En het speciale halster was belangrijk: het zgn. Monty Roberts-halster, waarbij een extra touw om de neus zit. Je kan hier rukjes aan geven. Dat voelt niet lekker. Het paard zal naar voren komen ná het rukje. Kwestie van goed timen, dat moet je even onder de knie zien te krijgen. Daarna zal het ook lukken met een gewoon halster. Constant hard trekken heeft geen zin. Hij wint een wedstrijdje trouwtrekkerij met gemak.

Niet teveel kwebbelen (en daar hebben wij allemaal een handje van!) want dan gaat je adrenaline omhoog en dit neemt het paard over. Dat maakt hem onrustig. Dus rustig en stoer doorlopen, rechtstreeks de trailer in. Neem een lange lijn in plaats van een halstertouw, dan heb je wat extra lengte over om hem ‘op afstand’ te bedienen. Ook al twijfelt hij of stopt hij: jij loopt door! Doordat hij zelf stopt, veroorzaakt hij zelf het vervelende rukje aan zijn halster. Ook als hij naast de trailer glipt, jij blijft in de trailer. Want zijn truukje: ‘als ik er naast sta kom jij er wel weer uit’, daar doen we niet meer aan mee. En pas als-ie het helemaal goed heeft gedaan is ie braaf. Dan komt de grootste beloning: we stoppen ermee. Maar mijn belangrijkste tip: heb je ook zo’n eigenwijs paard dat niet de trailer in wil, zoek hulp! Want het is zonde om een NVVR rit af te moeten zeggen omdat je paard niet in de trailer wil.

stijn in de trailer


De Zuidlaarder paardenmarkt

Door Aafke,
Een foto-verslag

zuidlaardermarkt Horse fair art 14

Ik ben er een paar jaar niet geweest, maar ik vond dat het weer eens tijd was: Midden in de nacht opstaan, spullen pakken, camera en schetsboek, en in het donker naar het dorp Zuidlaaren. Je bent in ieder geval niet alleen: Er is een handvol eenzame auto’s op weg in het duister!

Dat is ook grappig; je zet je auto op één van de parkeerplaatsen buiten het dorp, en een gestage stroom frisse mensen loopt naar de paardenmarkt, gepasseerd door een gestage stroom half-dronken, zig-zaggende mensen die naar huis gaan… :mrgreen:

Deze keer had ik ook op de markt afgesproken met mijn vriendin Sandra die ook een paar foto’s van mij aan het werk gemaakt heeft, en de geweldige filmpjes op mijn You-tube Channel.
Dank je wel Sandra!

Ondanks de persberichten dat er op Nederlandse paardenmarkten de meest mooie paarden aangeboden worden ga ik er eigenlijk heen om de vele, vele lelijke paarden te zien. En de paarden met serieuze gezondheids problemen. Omdat ik die anders nooit te zien krijg. Bovendien vind ik lelijke paarden ook mooie paarden. Zeker om te tekenen.
Een slideshow van de tekeningen die ik deze keer op de markt gemaakt heb:

Je ziet natuurlijk ook heel veel jong paarden, sommige zijn zo mooi en elegant! Het enige is dat ik zelden een echt mooi hoofd zie.

zuidlaardermarkt Horse fair art

Je ziet ook ieder jaar veel, heel veel, Friese paarden.

zuidlaardermarkt Horse fair art 3

Maar wat mij ook opviel is dat er steeds meer van die hele ielige, smalle friezen komen; met helemaal geen ruimte tussen de voorbenen! Hele smalle borst. Geen gezicht, gewoon slecht gebouwde paarden!  En al helemaal voor koudbloeden! En dan natuurlijk nog andere problemen. Dit was wel de beroerdste fries die we gezien hebben. Zo zielig, wat voor toekomst kan dit paard hebben? Waar is hij nu? Misschien allang geslacht…

zuidlaardermarkt Horse fair art 58

zuidlaardermarkt Horse fair art 57

Dit was dan weer een mooie Fries

zuidlaardermarkt Horse fair art sketch5

En deze had wel wat. Hij leek mij een heel leuk karakter hebben. Maar zóóóó smal! Ook bij de lendenen! Een slecht gebouwd paard, en dat lijkt nu een doel te zijn van de huidige Friezen fokkerij.

zuidlaardermarkt Horse fair art sketch6

Ik zag ook vij veel paarden die gewoon kreupewaren omdat ze jaren lang niet bekapt ware. Zo zielig! En zo onnodig!

zuidlaardermarkt Horse fair art 54

Niet alle paarden leggen zich erbij neer uren vastgebonden te staan!
Overigens zijn er plaatsen waar je gratis hooi en water voor de paarden kan halen. Het is zó druk dat dat later in de ochtend eigenlijk niet mogelijk is nog met emmers rond te lopen, maar vroeg in de morgen zag je overal emmers bij de paarden staan.

zuidlaardermarkt Horse fair art 8

Dit is toch wel een typisch soort veulen voor de markt.

zuidlaardermarkt Horse fair art 9

er zijn altijd veel haflingers, en altijd wel een paar hele leuke kleine welshjes.

zuidlaardermarkt Horse fair art 13

En heel veel hele kleine ponnietjes met leuke kleuren

zuidlaardermarkt Horse fair art 18

Hier teken ik zo’n leuk kinder ponnietje

zuidlaardermarkt Horse fair art 15

Er zijn grote paarden, en er zijn kleine paarden…

zuidlaardermarkt Horse fair art 21

Dit is een mooie Fries

zuidlaardermarkt Horse fair art 25

Een zadelmakke bels! Dat ziet eruit alsof het wel lekker zit 🙂

zuidlaardermarkt Horse fair art 26

Veel vosjes

zuidlaardermarkt Horse fair art 27

Je ziet ook vaak bonte paarden, wat ik erg leuk vind. Nog een reden om naar de markt te gaan. Dit is een hele grote!

zuidlaardermarkt Horse fair art 28

Het is echt bom-vol met paarden en mensen. Het verbaast me eigenlijk altijd dat er nooit iets rampzaligs gebeurd!!!

zuidlaardermarkt Horse fair art 29

Een kluitje stippel-ponnies

zuidlaardermarkt Horse fair art 30

Een kuitje bonte ponnies

zuidlaardermarkt Horse fair art 31

Dit vind ik wel een leuk paard. Vriendelijk.

zuidlaardermarkt Horse fair art 33

Die moest natuurlijk ook getekend worden!

zuidlaardermarkt Horse fair art 35

zuidlaardermarkt Horse fair art 37

druk, druk, druk, druk, druk.

zuidlaardermarkt Horse fair art 41

Een handelaar met volwassen rijpaarden

zuidlaardermarkt Horse fair art 42

Er staan ook altijd mooie Fjorden

zuidlaardermarkt Horse fair art 45

Om de vijver op de Brink staan altijd leuke ponnies. Wij vonden die zwarte wel wat, maar je ziet vanaf hier al dat er iets mis is met zijn voorbeen. 😦

zuidlaardermarkt Horse fair art 46

Prachtige koudbloedkop
Zo’n archaisch gevlochten halster staat ook leuk op zo’n hoofd.

zuidlaardermarkt Horse fair art 49

Mooi gevlekt paard

zuidlaardermarkt Horse fair art 59

Een hele rij jonge paarden

zuidlaardermarkt Horse fair art 60

Hier zie je ze van de voorkant

zuidlaardermarkt Horse fair art 61

zuidlaardermarkt Horse fair art 63

zuidlaardermarkt Horse fair art 62

Speciaal voor Jaqueline Poot: Dikke konten!

zuidlaardermarkt Horse fair art 55

Een mooi, traditioneel ingevlochten warmbloed veulen

Dit vond ik het leukste paard op de markt. Maar ja, ziet eruit alsof hij een navelbreuk heeft.
En wat mij als zadelmaker door de ziel snijd is dat niet passende zadel, veel te ver naar voren en bovenop de schouderbladen. Zo rijd je je paard binnen een paar jaar kapot. 😦

zuidlaardermarkt Horse fair art 67

Dit paard heb ik natuurlijk ook getekend!

Hemelvaart 2009

Door Marina

NVVR Hemelvaartweekend 2009

NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 002

Als ik aan collega’s moet uitleggen wat het Hemelvaartweekend is, dan zeg ik altijd maar: “Een soort ponykamp voor 40+ meisjes”. Maar dat bleek dit jaar niet te kloppen. Sommige meisjes zijn nog net geen 40, enkelen hadden dit jaar zelfs hun vriendje (niet het paard maar de partner) meegenomen en het belangrijkste van alles: niet elk paard is een pony. Wat ook niet klopt: op een gewoon ponykamp vragen ze je meteen waarom je paard geen roze dekje op heeft. Bij ons NVVR-ponykamp maakt het niet uit of jij of je paard er ‘stom’ uit zien. Want we zijn allemaal een beetje eigenzinnig.

Dit jaar speelde ons Hemelvaartweekend zich af in de buurt van Hellendoorn en Nijverdal. Bossen, heuvels, hei, schitterend om te rijden. Omdat een plaatje meer zegt dan 1000 woorden hier een paar foto’s:

– slingerende bospaadjes
NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 032

– de diepe kuil
NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 034

NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 020

– uitzicht vanaf de berg
NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 004

NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 005

– het gele bloemenveld
NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 011

NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 018

Per dag bedenk je wat je wilt: een korte rit, een snelle rit, of de hele dag op pad met lunch mee? Tijdens het ontbijt zoek je rij-maatjes die ook zulke voornemens hebben. Je spreekt af wanneer je opzadelt, en hup daar ga je. De ene keer bevalt het uitstekend, een andere keer merk je dat je toch heel verschillend kunt denken over ‘een rustige rit’. Maar dan ga je uit elkaar, elk zijns weegs en no hard feelings. Alleen je paard is dan wel wat bedroefd: nu is hij helemaal alleen in het grote vreemde bos!

’s Middags keren ruiters en paarden weer terug. Uiteraard wordt eerst het paard verzorgd, hij krijgt z’n biks, een slokje water en een hoopje hooi als extraatje in de wei. Vrolijk huppelt hij de andere paarden in de wei weer tegemoet: had je gedacht dat hij moe geworden was? Echt niet! Intussen ben jij wel moe, en vies, dus je springt onder de douche, trekt schone kleren aan en voel je al een stuk beter. Nu een drankje en (wat mij betref) een peukje. Want dat hebben we wel verdiend!

NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 021

Dan komen de verhalen los: hoe mooi en spannend de rit was. Hoe grappig of dom ons paard weer deed. Hoe vreselijk lastig en eigenwijs hij kan zijn. En hoe lief en slim hij is. Paardenverhalen….. urenlang. En iedereen vindt zijn eigen paard toch het mooiste, knapste liefste. Komt er geen eind aan de paardenverhalen? Soms, maar dan beginnen we over de honden, poezen, tot aan de papagaai aan toe. Mannen en kinderen zijn even niet meer belangrijk.

Je kan je tijd intussen ook nuttig besteden. Bij voorbeeld door je paard te laten portretteren door een echte kunstenares.

NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 027

De maag begint te rommelen. Etenstijd! Terwijl wij op het paard zaten waren Rob en Dorien al bezig met de voorbereidingen. Het is elke keer weer een verrassing wat ze ervan gemaakt hebben, want een simpele pan macaroni, patat of pannenkoeken is er bij ons ponykamp niet bij! De zaken die ik voorgeschoteld krijg, zijn meestal nieuw voor mij (dus vraag me niet hoe het heet), maar lekker! Rob en Dorien zorgen het gehele Hemelvaartweekend als een vader en moeder voor de meisjes. Dorien zorgt dat je genoeg en gezond eet en Rob heeft op elke vraag een antwoord vol levenswijsheid.

NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 022

Na het eten moet er weer van alles gebeuren. De paarden moeten gevoerd en geknuffeld. En weer kijken hoe leuk ze toch met elkaar in de wei lopen, wie bij wie staat en welk paard de lelijkste gezichten trekt. De afwasploeg overziet de bende in de keuken. Nadeel van echte koks is dat ze zoveel schaaltjes, lepeltjes, pannetjes en ander keukengerei vies en vet maken. Daartussen staan vieze potjes kikkerdril. Wat moet je daar nu mee? Laten staan, het blijkt ‘marinade’ te zijn. Als je alleen de afwas zou moeten doen zou je er moedeloos van worden. Maar met elkaar lukt het wel, na een uurtje is de keuken weer spic en span.

Daarna… nog een glaasje wijn en een paardenpraatje. Het volume neemt toe. Rob gaat als een echte Freek de Jonge tekeer; zijn conference is onnavolgbaar. En volgens Dorien is hij thuis altijd zo rustig! ‘Maar nu heeft hij nieuw publiek’, vertrouwt ze me toe. Ik vind het welletjes, ik heb genoeg paardenpraat gehoord. Ik nok af, ga naar bed, want morgen wil ik weer vrolijk en fris zijn. Ze komen er toch niet uit, want het liefste knapste, leukste paard…. dat is toch je eigen knol!

NVVR Hemelvaartweekend, mei 2009 035