NVVR-ers rijden op alles!

door Aafke

Ik ben in Fort Worth geweest, en toen zag ik dit voorbijkomen:

Maar het werd nog leuker!

En dit was het summum!
Wat denken jullie? Leuker als een paard? Op de NVVR mag je tenslotte met alles aankomen?

Om deze ervaring the vieren heb ik ook maar een longhorn geschilderd,

Advertenties

Trailerladen met Stijn

Marina van Buren

Trailergeklungel

Heb jij dat ook, zo’n brave pony die alles durft?  Over een drukke de weg of door het bos, langs blaffende honden en rammelende tractoren; je kunt op hem rekenen, hij brengt je waar je maar wilt. Overal, behalve tot in de trailer. Dan verandert hij opeens in een een eigenwijze knol. Hij blijft vlak voor de laadklep staan en er is geen beweging meer in te krijgen, tenzij het achteruit is. Of hij hupt heel handig langs de klep en gaat jou naast de trailer staan uitlachen.

Ik laat me natuurlijk niet kennen: hij is sterk en slim, maar ik ben slimmer. Dus ik bedenk steeds een nieuw maniertje om hem er toch in te krijgen. Lokken met een hapje en lieve woordjes, enge dingen achter hem, een schriklint, vlaggetjes, een bezem, een paraplu. uiteindelijk zelfs iemand met een zweep. Hij trekt zich er niks van aan. Hij zegt: bekijk jij het maar met je trailer, ik doe hier niet aan mee. Dus je geeft het op. Je loopt naar de telefoon, lood in je schoenen, en zegt je afspraak voor die leuke buitenrit af. Sorry hoor, mijn paard wil de trailer niet meer in. En hij mag terug naar zijn vriend in de wei. Balen, want je  had je net zo verheugd op die buitenrit met je vrienden van de NVVR! Herkenbaar? Helaas wel voor veel mensen met slimme pony’s. Niet dat ik paarden wil beledigen door te beweren dat ze dommer zijn, maar toch…. zij schijnen hier minder last van te hebben.

Wat nu? Was hij bang en ben ik toen ook nog boos op hem geworden? Heb ik zijn angst daardoor erger gemaakt? Is het allemaal mijn schuld? Of neemt hij een loopje met me en moet ik strenger zijn. Zeg ik: ‘Kom maar lief paardje, we gaan samen iets leuks doen…’, of: ‘Toe joh, stel je niet zo aan. Ben je nou helemaal……?!’. De twijfel slaat toe. Ik weet het niet meer! Naar je moet toch wat, dus we zetten de trailer in de wei en ik ga hem daar elke avond zijn biks in voeren. Voor biks doet hij alles! Nu ook, hij eet z’n biks in de trailer, maar pas als hij eerst een rondje eromheen heeft gelopen om te controleren of er geen auto voor staat en op voorwaarde dat ik op eerbiedaardige afstand toekijk tot de emmer leeg is. Komt dit nog goed? Nee. Ik moet toegeven dat we ‘professionele hulp’ nodig hebben. Relatietherapie!

Via een kennis kwam ik aan een telefoonnummer van een mevrouw die wel wist hoe je een paard op de trailer moest krijgen. Bij hen was het gelukt; zelfs hun dochtertje van 12 kon nu in haar eentje haar pony inladen. Ik was benieuwd hoe ze dat voor elkaar had gekregen en belde haar. Ze kwam langs met haar man, een hulp, twee kleine kinderen een paar hekken en een speciaal halster. Haar man ging met mijn pony aan het werk en ik keek toe. Tot mijn stomme verbazing hadden ze mijn paard binnen een uurtje zover dat hij braaf meeliep de trailer in. Ze hadden zijn hersentjes geherprogrammeerd: buiten blijven klieren is niet leuk, maar binnen is het rustig en veilig. En toen was ik aan de beurt. Met wat instructies over hoe te lopen en hoe ik het touw moest hanteren, lukte het mij ook. Wat was ik trots op mezelf en mijn paard toen hij zonder gedoe en met een gewoon halster, zomaar hompe-hompe achter me aan de trailer in liep! Ook de stang er achter, de klep dicht, het rondje rijden met de auto, dit alles ging zonder al te veel protest. Conclusie: mijn paard was niet bang voor de trailer, hij deed maar een beetje alsof. En het werkte want dan ging ik altijd zo lief en bezorgd doen. De baas stond dus keurig onder apèl.

Nu willen jullie natuurlijk graag weten, hoe deze mensen er in slaagden mijn eigenwijze paard te herprogrammeren zodat hij voortaan braaf de trailer in loopt (tenminste…. als ík het niet verpruts). Sorry, ik ben geen paardenfluisteraar, ik stond erbij en ik keek ernaar, maar hier waag ik me niet aan. Maar ik kan wel een paar tips geven. Het grondwerk moet goed zitten: loop met je paard aan het halster door de wei en laat hem halthouden, opzij, stapje achteruit, weer netje meelopen, etc. Dat moet hij eerst snappen. Als hij eenmaal in de trailer staat (hiervoor gebruikten zij de hekken, waarmee ze hem als het ware de trailer induwden) dan ga je dit grondwerk ook ín de trailer doen. Stapje naar voor. Stapje naar achter. Jij beweegt het paard en niet andersom. Steeds iets verder en weer terug. Een open trailer is geen vrijbrief om er weer snel uit te denderen; we gaan er pas helemaal uit als ik zeg dat het mag. En het speciale halster was belangrijk: het zgn. Monty Roberts-halster, waarbij een extra touw om de neus zit. Je kan hier rukjes aan geven. Dat voelt niet lekker. Het paard zal naar voren komen ná het rukje. Kwestie van goed timen, dat moet je even onder de knie zien te krijgen. Daarna zal het ook lukken met een gewoon halster. Constant hard trekken heeft geen zin. Hij wint een wedstrijdje trouwtrekkerij met gemak.

Niet teveel kwebbelen (en daar hebben wij allemaal een handje van!) want dan gaat je adrenaline omhoog en dit neemt het paard over. Dat maakt hem onrustig. Dus rustig en stoer doorlopen, rechtstreeks de trailer in. Neem een lange lijn in plaats van een halstertouw, dan heb je wat extra lengte over om hem ‘op afstand’ te bedienen. Ook al twijfelt hij of stopt hij: jij loopt door! Doordat hij zelf stopt, veroorzaakt hij zelf het vervelende rukje aan zijn halster. Ook als hij naast de trailer glipt, jij blijft in de trailer. Want zijn truukje: ‘als ik er naast sta kom jij er wel weer uit’, daar doen we niet meer aan mee. En pas als-ie het helemaal goed heeft gedaan is ie braaf. Dan komt de grootste beloning: we stoppen ermee. Maar mijn belangrijkste tip: heb je ook zo’n eigenwijs paard dat niet de trailer in wil, zoek hulp! Want het is zonde om een NVVR rit af te moeten zeggen omdat je paard niet in de trailer wil.

stijn in de trailer