Memo Administrator

Ik heb een aantal mails niet ontvangen, verschillende mensen hebben mij kennelijk mails gestuurd die ik nooit ontvangen heb. De mails van Jaqueline heb ik wel ontvangen, mijn eigen ook.

Wegens de noodzakelijkheid spammers buiten te sluiten staat het mail adres op alternatieve wijze geschreven op de contact pagina, ik denk dat iedereen goed op moet letten het adres correct over te schrijven.

Voor het gemak zet ik tijdelijk het correcte adres hier, maar zodra de eerste spam binnenkomt haal ik het weer weg!

vrijruiters@gmail.com

Advertenties

Jaqueline’s trektocht

Op trektocht: waarom niet ?/!
De eerste dag van onze vierdaagse trektocht over de Veluwe was een etappe van het federatie centrum in Ermelo naar Nunspeet. Nadat we de vrachtwagen op het federatie centrum hadden geparkeerd vertrokken we aan het eind van de ochtend -in de regen- richting Nunspeet met Buddy en Krabbe. Krabbe was die ochtend gespeend van haar veulen, dat was ook de hoogste tijd, maar ze miste hem natuurlijk wel.
De route was schitterend, het weer knapte zienderogen op en we genoten van onze eerste etappe. Na een paar uur rijden hielden we pauze, aan de rand van een open plek in het bos, daar waar wat gras stond voor de paarden. Buddy liep los, maar Krabbe wilde ik niet loslaten omdat ik niet dacht dat ze bij me zou blijven. Om m’n boterhammetjes te kunnen opeten had ik even een lus aan het einde van het halstertouw van Krabbe gemaakt, en die hing om mijn pols. Ik haalde m’n bammetjes uit m’n zadeltas en pulkte net het zakje open toen ik de knoop uit m’n touw zag glijden -een heel rare ‘slow motion’ gebeurtenis, ik begrijp nu nog niet hoe het kon gebeuren-. Ik wilde geen plotselinge bewegingen maken, en Krabbe stond nog naast Buddy te grazen, al liepen ze wel van me af. Dus stapte ik met een soepele beweging op het einde van het touw: helaas lag dat in een modderplas en had mijn schoen geen grip op het touw. Intussen stond ik ter hoogte van Krabbe’s kont, en had zij door dat ze los was; als in een flits was ze weg in volle galop het bos in, roze zadeltassen klapperend aan het zadel. Ik had nog wel de tegenwoordigheid van geest snel Buddy bij z’n halster te pakken.
Daar stonden we dan. In eerste instantie hoopte ik nog dat ze wel terug zou komen naar Buddy. Maar Krabbe ging steeds verder het bos in en ik ging er toch maar achteraan om te kijken waar ze bleef, Marjolein en Buddy achterlatend op het pad. Ik was nog niet goed en wel het bos in of Krabbe galoppeerde achter mij langs over het pad….te laat….! We zagen haar aan het einde linksaf slaan, richting de weg en -dacht ik althans- het wildrooster…
Er achteraan dan maar. We volgden het spoor van hoefafdrukken dat goed zichtbaar was in het zand. Na een tijdje vond ik een waterflesje, een stuk verderop m’n regencape, nog verder een zakmes, en dan nog een zakje brood…kortom het grootste deel van de inhoud van de voorste zadeltassen die ik nog open had gelaten bij de pauze. We doorkruisten een behoorlijk stuk bos, het spoor was nog steeds te volgen, maar de tijd verstreek en ondertussen werd ik steeds minder zeker dat we op deze manier Krabbe gingen terug vinden. Wandelaars en fietsers leefden met ons mee, maar hadden haar ook niet gezien. Krabbe was duidelijk van plan terug te gaan naar haar veulen, niet wetende dat hij aan de andere kant van het land stond…. Ik belde met de manege (de Bonte wieven) in de hoop dat er misschien mensen in het bos aan het rijden waren die ons zouden kunnen helpen; de telefoon werd daar niet opgenomen, antwoord op mijn licht paniekerige voicemailbericht heb ik nooit gekregen. Omdat wel duidelijk was dat we niet voor 5 uur bij de camping zouden aankomen belde ik met de receptie; de vriendelijke campinghouder liet weten dat dat geen probleem was, maar vroeg ook of ik de politie al had geïnformeerd over het ontsnapte paard….dan konden de treinen er ook rekening mee houden..(!!). Geschrokken belde ik de politie. De meldkamer liet me weten dat mijn paard al lang in een wei stond, maar dat de politie wel met 5 eenheden en een helikopter naar mij (de vermiste ruiter..) op zoek was!
Meteen daarna kreeg ik telefonisch contact met zowel de politie auto als de boswachter, beide in een auto in het bos op zoek naar mij. Ik wist waar ik was op de kaart, maar bospaden hebben geen straatnamen en het was dus lastig uit te leggen waar ik precies was. Maar uiteindelijk wist ik de politie/boswachter er toch van te overtuigen dat ik wel wist waar ik was en dat ik ze zou ontmoeten aan de rand van de hei waar we Krabbe kwijtgeraakt waren. En zo geschiedde dat we op het ruiterpad (!) tegemoet gereden werden door een politieauto. Nadat ik Marjolein instructies en onze enige kaart had gegeven zodat zei met Buddy door kon rijden naar het eindpunt, stapte ik in de politieauto die mij naar Krabbe zou brengen.
We waren nog maar net het bos uit toen over de mobilofoon een melding kwam; de agenten vertelden mij dat er een auto was gestolen in Nunspeet en dat de verdachten waren gezien in het bos achter het benzinestation. Een van de agenten stapte uit om bij het benzinestation te wachten op de hondeneenheid die de verdachten moest gaan zoeken in het bos. De andere agent nodigde mij uit om voorin de auto te komen zitten, en opnieuw gingen we op weg naar Krabbe. Nog geen honderd meter verder, opnieuw de mobilofoon: de verdachten van de autodiefstal zouden zijn gesignaleerd bij een wegrestaurant aan de snelweg. “Mijn” agent verontschuldigde zich, maar hier moest hij echt op reageren: op de rotonde maakte we met piepende banden rechtsomkeert, de sirenes gingen aan en met volle snelheid terug naar de snelweg. Daar via de vluchtstrook met 140km/uur overal langs gevlogen naar het wegrestaurant: op de parkeerplaats geen verdachte auto te vinden (ik zag nog iets in de hoek, maar dat bleek bij nader onderzoek niet te voldoen aan het signalement). Voordat goed en wel besloten was wat de volgende stap zou zijn kwam opnieuw een melding binnen: de verdachten waren gezien bij de afrit Harderwijk. Dus wij weer met piepende banden de snelweg op, bij Harderwijk eraf en verder over de provinciale weg. Niet gewoon over de weg, want die stond naar twee kanten helemaal vol, nee, over de middenstreep met zeker 80 km/uur en loeiende sirenes. Bij het eerste stoplicht bleek de verdachte auto net gestopt doordat de politie automobilisten had verzocht niet te vertrekken bij groen licht. De drie auto’s in onze achtervolgende groep reden de auto daarop van achteren klem. Mijn agent stapte uit en haalde met een collega de verdachten uit de auto: net als in de film…handen op de motorkap, fouilleren etc. Ik probeerde mijzelf onzichtbaar te maken daar op de bijrijdersstoel van de politieauto -1ste rang dus!- terwijl ik me tegelijkertijd afvroeg of ik hier foto’s van kon maken. Het leek me beter van niet, en niet lang daarna zag ik een agente in blijkbaar verhitte discussie met ‘mijn’agent waarbij ze wild gebaarde mijn kant op…
Gelukkig was de commotie vrij snel voorbij en werd ik alsnog naar Krabbe gebracht. Ze stond niet -zoals ik had verwacht- bij een manege of prive stal, nee ze stond in de wei bij een pony achter een ENORM landhuis (pilaren, dubbele oprijlaan). M’n zadel en zadeltassen lagen op de veranda, en ik voelde meteen even de voortassen na of m’n portomonnee er nog in zat: niet dus! Het landhuis had geen stal of andere faciliteiten voor paarden, de eigenaren hadden eigenlijk geen verstand van paarden. Krabbe was gevangen door voorbijgangers die vervolgens bij het eerste geschikte huis hadden aangebeld voor hulp. Gelukkig was op dat moment een kinderfeestje gaande van de dochter des huizes, en daarbij was een meisje aan het helpen die normaal ook hielp met de pony en zelf ook een paard had. Ik had stilletjes gehoopt op een lift naar Nunspeet, want we waren inmiddels in Hierden en het was nog best een flinke tippel naar de camping, maar dat wilde ik niet meer vragen omdat het meisje daarvoor eerst weer naar haar stal zou moeten om een trailer te halen. Krabbe bleek inmiddels rustig in de wei te staan, was droog en zat weliswaar onder de schrammen maar ze had zo te zien geen ernstige verwondingen. We renden even een stukje, maar ze leek ook niet kreupel te zijn. Dus met hulp van het aardige meisje maar weer opgezadeld, tassen vastgesjord, route instructies gekregen en op weg gegaan richting Nunspeet in de hoop dat ik daar voor het donker aan zou komen…
We stapten Hierden uit en kwamen al weer snel op de veluwetrail route, dat ging goed. Krabbe voelde wel goed aan, dus ik waagde ook weer een drafje; dat moest ook wel anders zou ik nooit voor het donker aankomen! Het was echt nog een heel eind, maar we kwamen wel voor het donker aan op de camping. Net voordat we het terrein op reden ging m’n telefoon: Marjolein, bezorgd over waar ik zo lang bleef…. Ze had van de manege eigenaar niet mogen bellen en op de camping was niemand meer; een aardige voorbijganger had haar uiteindelijk laten bellen! Ik zal er niet verder over uitweiden, maar de ontvangst en verzorging op de manege was vreselijk; ik zou niemand aanraden z’n paard te laten overnachten/logeren bij de bonte wieven. M’n portemonnee was ik kwijt, en Marjolein had geen pasje dus hadden we niet genoeg geld voor de rest van de tocht. Gelukkig was m’n vriendje heel toevallig in de buurt, en kon hij me nog een bankpasje brengen. De volgende dag waren de benen van Krabbe wel wat dik door de schaafwonden en ze liep de eerste kilometers stijf. We hebben het heel rustig aan gedaan en het ging in de loop van de dag al beter. Gelukkig was de rest van de trektocht prima en hebben we toch nog genoten van onze vakantie! Bij terugkomst in Ermelo bleek m’n portemonnee nog op het dashboard te liggen, dus toch niet onderweg uit de zadeltassen gevlogen….!
Ik ben in elk geval een belangrijke les wijzer: de politie is je beste vriend!!