Marina van Buren

Trailergeklungel

Heb jij dat ook, zo’n brave pony die alles durft?  Over een drukke de weg of door het bos, langs blaffende honden en rammelende tractoren; je kunt op hem rekenen, hij brengt je waar je maar wilt. Overal, behalve tot in de trailer. Dan verandert hij opeens in een een eigenwijze knol. Hij blijft vlak voor de laadklep staan en er is geen beweging meer in te krijgen, tenzij het achteruit is. Of hij hupt heel handig langs de klep en gaat jou naast de trailer staan uitlachen.

Ik laat me natuurlijk niet kennen: hij is sterk en slim, maar ik ben slimmer. Dus ik bedenk steeds een nieuw maniertje om hem er toch in te krijgen. Lokken met een hapje en lieve woordjes, enge dingen achter hem, een schriklint, vlaggetjes, een bezem, een paraplu. uiteindelijk zelfs iemand met een zweep. Hij trekt zich er niks van aan. Hij zegt: bekijk jij het maar met je trailer, ik doe hier niet aan mee. Dus je geeft het op. Je loopt naar de telefoon, lood in je schoenen, en zegt je afspraak voor die leuke buitenrit af. Sorry hoor, mijn paard wil de trailer niet meer in. En hij mag terug naar zijn vriend in de wei. Balen, want je  had je net zo verheugd op die buitenrit met je vrienden van de NVVR! Herkenbaar? Helaas wel voor veel mensen met slimme pony’s. Niet dat ik paarden wil beledigen door te beweren dat ze dommer zijn, maar toch…. zij schijnen hier minder last van te hebben.

Wat nu? Was hij bang en ben ik toen ook nog boos op hem geworden? Heb ik zijn angst daardoor erger gemaakt? Is het allemaal mijn schuld? Of neemt hij een loopje met me en moet ik strenger zijn. Zeg ik: ‘Kom maar lief paardje, we gaan samen iets leuks doen…’, of: ‘Toe joh, stel je niet zo aan. Ben je nou helemaal……?!’. De twijfel slaat toe. Ik weet het niet meer! Naar je moet toch wat, dus we zetten de trailer in de wei en ik ga hem daar elke avond zijn biks in voeren. Voor biks doet hij alles! Nu ook, hij eet z’n biks in de trailer, maar pas als hij eerst een rondje eromheen heeft gelopen om te controleren of er geen auto voor staat en op voorwaarde dat ik op eerbiedaardige afstand toekijk tot de emmer leeg is. Komt dit nog goed? Nee. Ik moet toegeven dat we ‘professionele hulp’ nodig hebben. Relatietherapie!

Via een kennis kwam ik aan een telefoonnummer van een mevrouw die wel wist hoe je een paard op de trailer moest krijgen. Bij hen was het gelukt; zelfs hun dochtertje van 12 kon nu in haar eentje haar pony inladen. Ik was benieuwd hoe ze dat voor elkaar had gekregen en belde haar. Ze kwam langs met haar man, een hulp, twee kleine kinderen een paar hekken en een speciaal halster. Haar man ging met mijn pony aan het werk en ik keek toe. Tot mijn stomme verbazing hadden ze mijn paard binnen een uurtje zover dat hij braaf meeliep de trailer in. Ze hadden zijn hersentjes geherprogrammeerd: buiten blijven klieren is niet leuk, maar binnen is het rustig en veilig. En toen was ik aan de beurt. Met wat instructies over hoe te lopen en hoe ik het touw moest hanteren, lukte het mij ook. Wat was ik trots op mezelf en mijn paard toen hij zonder gedoe en met een gewoon halster, zomaar hompe-hompe achter me aan de trailer in liep! Ook de stang er achter, de klep dicht, het rondje rijden met de auto, dit alles ging zonder al te veel protest. Conclusie: mijn paard was niet bang voor de trailer, hij deed maar een beetje alsof. En het werkte want dan ging ik altijd zo lief en bezorgd doen. De baas stond dus keurig onder apèl.

Nu willen jullie natuurlijk graag weten, hoe deze mensen er in slaagden mijn eigenwijze paard te herprogrammeren zodat hij voortaan braaf de trailer in loopt (tenminste…. als ík het niet verpruts). Sorry, ik ben geen paardenfluisteraar, ik stond erbij en ik keek ernaar, maar hier waag ik me niet aan. Maar ik kan wel een paar tips geven. Het grondwerk moet goed zitten: loop met je paard aan het halster door de wei en laat hem halthouden, opzij, stapje achteruit, weer netje meelopen, etc. Dat moet hij eerst snappen. Als hij eenmaal in de trailer staat (hiervoor gebruikten zij de hekken, waarmee ze hem als het ware de trailer induwden) dan ga je dit grondwerk ook ín de trailer doen. Stapje naar voor. Stapje naar achter. Jij beweegt het paard en niet andersom. Steeds iets verder en weer terug. Een open trailer is geen vrijbrief om er weer snel uit te denderen; we gaan er pas helemaal uit als ik zeg dat het mag. En het speciale halster was belangrijk: het zgn. Monty Roberts-halster, waarbij een extra touw om de neus zit. Je kan hier rukjes aan geven. Dat voelt niet lekker. Het paard zal naar voren komen ná het rukje. Kwestie van goed timen, dat moet je even onder de knie zien te krijgen. Daarna zal het ook lukken met een gewoon halster. Constant hard trekken heeft geen zin. Hij wint een wedstrijdje trouwtrekkerij met gemak.

Niet teveel kwebbelen (en daar hebben wij allemaal een handje van!) want dan gaat je adrenaline omhoog en dit neemt het paard over. Dat maakt hem onrustig. Dus rustig en stoer doorlopen, rechtstreeks de trailer in. Neem een lange lijn in plaats van een halstertouw, dan heb je wat extra lengte over om hem ‘op afstand’ te bedienen. Ook al twijfelt hij of stopt hij: jij loopt door! Doordat hij zelf stopt, veroorzaakt hij zelf het vervelende rukje aan zijn halster. Ook als hij naast de trailer glipt, jij blijft in de trailer. Want zijn truukje: ‘als ik er naast sta kom jij er wel weer uit’, daar doen we niet meer aan mee. En pas als-ie het helemaal goed heeft gedaan is ie braaf. Dan komt de grootste beloning: we stoppen ermee. Maar mijn belangrijkste tip: heb je ook zo’n eigenwijs paard dat niet de trailer in wil, zoek hulp! Want het is zonde om een NVVR rit af te moeten zeggen omdat je paard niet in de trailer wil.

Door Aafke,
Een foto-verslag

Ik ben er een paar jaar niet geweest, maar ik vond dat het weer eens tijd was: Midden in de nacht opstaan, spullen pakken, camera en schetsboek, en in het donker naar het dorp Zuidlaaren. Je bent in ieder geval niet alleen: Er is een handvol eenzame auto’s op weg in het duister!

Dat is ook grappig; je zet je auto op één van de parkeerplaatsen buiten het dorp, en een gestage stroom frisse mensen loopt naar de paardenmarkt, gepasseerd door een gestage stroom half-dronken, zig-zaggende mensen die naar huis gaan…

Deze keer had ik ook op de markt afgesproken met mijn vriendin Sandra die ook een paar foto’s van mij aan het werk gemaakt heeft, en de geweldige filmpjes op mijn You-tube Channel.
Dank je wel Sandra!

Ondanks de persberichten dat er op Nederlandse paardenmarkten de meest mooie paarden aangeboden worden ga ik er eigenlijk heen om de vele, vele lelijke paarden te zien. En de paarden met serieuze gezondheids problemen. Omdat ik die anders nooit te zien krijg. Bovendien vind ik lelijke paarden ook mooie paarden. Zeker om te tekenen.
Een slideshow van de tekeningen die ik deze keer op de markt gemaakt heb:

Je ziet natuurlijk ook heel veel jong paarden, sommige zijn zo mooi en elegant! Het enige is dat ik zelden een echt mooi hoofd zie.

Je ziet ook ieder jaar veel, heel veel, Friese paarden.

Maar wat mij ook opviel is dat er steeds meer van die hele ielige, smalle friezen komen; met helemaal geen ruimte tussen de voorbenen! Hele smalle borst. Geen gezicht, gewoon slecht gebouwde paarden!  En al helemaal voor koudbloeden! En dan natuurlijk nog andere problemen. Dit was wel de beroerdste fries die we gezien hebben. Zo zielig, wat voor toekomst kan dit paard hebben? Waar is hij nu? Misschien allang geslacht…

Dit was dan weer een mooie Fries

En deze had wel wat. Hij leek mij een heel leuk karakter hebben. Maar zóóóó smal! Ook bij de lendenen! Een slecht gebouwd paard, en dat lijkt nu een doel te zijn van de huidige Friezen fokkerij.

Ik zag ook vij veel paarden die gewoon kreupewaren omdat ze jaren lang niet bekapt ware. Zo zielig! En zo onnodig!

Niet alle paarden leggen zich erbij neer uren vastgebonden te staan!
Overigens zijn er plaatsen waar je gratis hooi en water voor de paarden kan halen. Het is zó druk dat dat later in de ochtend eigenlijk niet mogelijk is nog met emmers rond te lopen, maar vroeg in de morgen zag je overal emmers bij de paarden staan.

Dit is toch wel een typisch soort veulen voor de markt.

er zijn altijd veel haflingers, en altijd wel een paar hele leuke kleine welshjes.

En heel veel hele kleine ponnietjes met leuke kleuren

Hier teken ik zo’n leuk kinder ponnietje

Er zijn grote paarden, en er zijn kleine paarden…

Dit is een mooie Fries

Een zadelmakke bels! Dat ziet eruit alsof het wel lekker zit

Veel vosjes

Je ziet ook vaak bonte paarden, wat ik erg leuk vind. Nog een reden om naar de markt te gaan. Dit is een hele grote!

Het is echt bom-vol met paarden en mensen. Het verbaast me eigenlijk altijd dat er nooit iets rampzaligs gebeurd!!!

Een kluitje stippel-ponnies

Een kuitje bonte ponnies

Dit vind ik wel een leuk paard. Vriendelijk.

Die moest natuurlijk ook getekend worden!

druk, druk, druk, druk, druk.

Een handelaar met volwassen rijpaarden

Er staan ook altijd mooie Fjorden

Om de vijver op de Brink staan altijd leuke ponnies. Wij vonden die zwarte wel wat, maar je ziet vanaf hier al dat er iets mis is met zijn voorbeen.

Prachtige koudbloedkop
Zo’n archaisch gevlochten halster staat ook leuk op zo’n hoofd.

Mooi gevlekt paard

Een hele rij jonge paarden

Hier zie je ze van de voorkant

Speciaal voor Jaqueline Poot: Dikke konten!

Een mooi, traditioneel ingevlochten warmbloed veulen

Dit vond ik het leukste paard op de markt. Maar ja, ziet eruit alsof hij een navelbreuk heeft.
En wat mij als zadelmaker door de ziel snijd is dat niet passende zadel, veel te ver naar voren en bovenop de schouderbladen. Zo rijd je je paard binnen een paar jaar kapot.

Dit paard heb ik natuurlijk ook getekend!

Door Marina

NVVR Hemelvaartweekend 2009

Als ik aan collega’s moet uitleggen wat het Hemelvaartweekend is, dan zeg ik altijd maar: “Een soort ponykamp voor 40+ meisjes”. Maar dat bleek dit jaar niet te kloppen. Sommige meisjes zijn nog net geen 40, enkelen hadden dit jaar zelfs hun vriendje (niet het paard maar de partner) meegenomen en het belangrijkste van alles: niet elk paard is een pony. Wat ook niet klopt: op een gewoon ponykamp vragen ze je meteen waarom je paard geen roze dekje op heeft. Bij ons NVVR-ponykamp maakt het niet uit of jij of je paard er ’stom’ uit zien. Want we zijn allemaal een beetje eigenzinnig.

Dit jaar speelde ons Hemelvaartweekend zich af in de buurt van Hellendoorn en Nijverdal. Bossen, heuvels, hei, schitterend om te rijden. Omdat een plaatje meer zegt dan 1000 woorden hier een paar foto’s:

- slingerende bospaadjes

- de diepe kuil

- uitzicht vanaf de berg

- het gele bloemenveld

Per dag bedenk je wat je wilt: een korte rit, een snelle rit, of de hele dag op pad met lunch mee? Tijdens het ontbijt zoek je rij-maatjes die ook zulke voornemens hebben. Je spreekt af wanneer je opzadelt, en hup daar ga je. De ene keer bevalt het uitstekend, een andere keer merk je dat je toch heel verschillend kunt denken over ‘een rustige rit’. Maar dan ga je uit elkaar, elk zijns weegs en no hard feelings. Alleen je paard is dan wel wat bedroefd: nu is hij helemaal alleen in het grote vreemde bos!

’s Middags keren ruiters en paarden weer terug. Uiteraard wordt eerst het paard verzorgd, hij krijgt z’n biks, een slokje water en een hoopje hooi als extraatje in de wei. Vrolijk huppelt hij de andere paarden in de wei weer tegemoet: had je gedacht dat hij moe geworden was? Echt niet! Intussen ben jij wel moe, en vies, dus je springt onder de douche, trekt schone kleren aan en voel je al een stuk beter. Nu een drankje en (wat mij betref) een peukje. Want dat hebben we wel verdiend!

Dan komen de verhalen los: hoe mooi en spannend de rit was. Hoe grappig of dom ons paard weer deed. Hoe vreselijk lastig en eigenwijs hij kan zijn. En hoe lief en slim hij is. Paardenverhalen….. urenlang. En iedereen vindt zijn eigen paard toch het mooiste, knapste liefste. Komt er geen eind aan de paardenverhalen? Soms, maar dan beginnen we over de honden, poezen, tot aan de papagaai aan toe. Mannen en kinderen zijn even niet meer belangrijk.

Je kan je tijd intussen ook nuttig besteden. Bij voorbeeld door je paard te laten portretteren door een echte kunstenares.

De maag begint te rommelen. Etenstijd! Terwijl wij op het paard zaten waren Rob en Dorien al bezig met de voorbereidingen. Het is elke keer weer een verrassing wat ze ervan gemaakt hebben, want een simpele pan macaroni, patat of pannenkoeken is er bij ons ponykamp niet bij! De zaken die ik voorgeschoteld krijg, zijn meestal nieuw voor mij (dus vraag me niet hoe het heet), maar lekker! Rob en Dorien zorgen het gehele Hemelvaartweekend als een vader en moeder voor de meisjes. Dorien zorgt dat je genoeg en gezond eet en Rob heeft op elke vraag een antwoord vol levenswijsheid.

Na het eten moet er weer van alles gebeuren. De paarden moeten gevoerd en geknuffeld. En weer kijken hoe leuk ze toch met elkaar in de wei lopen, wie bij wie staat en welk paard de lelijkste gezichten trekt. De afwasploeg overziet de bende in de keuken. Nadeel van echte koks is dat ze zoveel schaaltjes, lepeltjes, pannetjes en ander keukengerei vies en vet maken. Daartussen staan vieze potjes kikkerdril. Wat moet je daar nu mee? Laten staan, het blijkt ‘marinade’ te zijn. Als je alleen de afwas zou moeten doen zou je er moedeloos van worden. Maar met elkaar lukt het wel, na een uurtje is de keuken weer spic en span.

Daarna… nog een glaasje wijn en een paardenpraatje. Het volume neemt toe. Rob gaat als een echte Freek de Jonge tekeer; zijn conference is onnavolgbaar. En volgens Dorien is hij thuis altijd zo rustig! ‘Maar nu heeft hij nieuw publiek’, vertrouwt ze me toe. Ik vind het welletjes, ik heb genoeg paardenpraat gehoord. Ik nok af, ga naar bed, want morgen wil ik weer vrolijk en fris zijn. Ze komen er toch niet uit, want het liefste knapste, leukste paard…. dat is toch je eigen knol!

door Aafke Brouwer

Na de gewone problemen met Tarq en de Trailer, op weg naar Heerde.
Laat.
Want: ”Everything that could go wrong, did go wrong” Sheesh!

Enfin, net op tijd om De Tarq op te zadelen en de bepakking te bevestigen. Helaas was de huifkar al weg, en moest ik dus ook de tent kwijt op De Tarq!
Gelukkig was ik erg licht (beetje tè, bleek later) bepakt, en de tent kon er best wel bij… Is ook een mega lichtgewicht trekkers tentje. Tarq was in opperbeste stemming. Het was onze eerste trektocht samen, ik vroeg me af wat hij ervan zou vinden, elke nacht ergens anders slapen. Tarq heeft er zijn  hoef niet voor omgedraait! Hij heeft een machtige tijd gehad, en ik ook!
En de tocht was perfect georganiseerd! Heerlijk, eigenlijk hadden we zo alle plezier van de trektocht, en eigenlijk geen stress.
Behalve Stacy natuurlijk, zij is degene die alles georganiseerd heeft, en dus wel alle stress ervoor geleden heeft!
Ik was mijn anti-dazen spul vergeten! Ik was helemaal in paniek! Maar we hebben nauwlijks een daas gezien

De trektocht was in Nederland, dus we hebben alle soorten weer gehad in 4 dagen! Bij het vertrek was het in ieder geval behoorlijk warm en zonnig, en rond de 35 graden! We reden meestal in het bos, dus we hadden geen last van de zon, ik reed in het groepje met Stacy, die fantastisch kaartleest dus ik heb echt geen klap gedaan, alleen maar genieten
Knowie (van Stacy) en Al Tarq, genieten samen van een smakelijke dronk uit een grote plas water.

Na een fijne dagrit, door mooie bossen, kwamen we aan op het eerste logeer adres, het was een eenvoudige manege zo’n beetje ingebouwd in een hele grote chique camping waar we ook de luxe badhuisjes mochten gebruiken. De mensen van de manege waren zeer vriendelijk en ik voelde me daar ook echt welkom.
Hier staat Tarq bij de bakrand, de overnachtings plek van de paarden, met volle bepakking!

Paarden lekker in de bak, het werdt nog vrij druk in die bak! Links Tarq, rechts Knowie. Gelukkig kunnen de meeste NVVR-paarden daar goed mee om gaan!

Als de Tarq maar te eten heeft is alles allang goed…

Paard verzorgt? dan kunnen we zelf ook lekker chillen!

Ik vond de plek waar onze tentjes stonden helemaal geweldig! Er was zelfs een kraantje voor water! Ik had mijn Hennesy Hammock mee, ideaal voor trektochten, maar je hebt wel twee bomen, palen, of zoiets nodig.

mijn Hammock, als je heel goed kijkt zie je hem achterin hangen.

Hier is een close-up

Zoals gewoonlijk bij de NVVR was er genoeg te snacken terwijl we iedereen verzamelden om te gaan eten bij het restaurant van de camping.
De nacht was een beetje problematisch… De hammock slaapt heerlijk, het was stil… het was alleen ook maar 5 graden! Daar hadden de meesten niet op gerekend! De meerderheid, ik ook, had het fleece zomerslaapzakje van de Xenos bij zich, en dat was bij lange na niet voldoende om met 5 graden te slapen!!!!!!! Enfin, in ieder geval waren wij dus op tijd wakker!!!
Wakker worden in de hammock:

Ik had mijn esbitbrander bij me en een pannetje, dus gelijk maar even een paar koppen thee zetten voor degenen die iets warms nodig hadden, en dan boodschappen voor het ontbijt! Handig hoor, zo’n camping winkel. Het ontbijt aten we bij de manege, met uitzicht op onze paarden.

tarq eet mee

Dus, via mail afgesproken, ja! We gaan rijden, allemaal goed inpakken! Ik geloof dat we deze maal ook echt zeer goed in meerdere lagen, ingepakt waren! Ik zelf had aan: een hemdje, een katoenen top, een wollen trui, een gebreid vest, en een speciaal voor koud weer gemaakte gevoerde broek! met dikke majo eronder! En ik had besloten deze keer eens mijn lange winterjas uit te proberen, die is weliswaar chique, maar ik heb hem expres zó gemaakt dat je er ook mee kan rijden.

We hebben deze keer langs het vliegveld gereden, daar is zó’n romantisch meer! Met leuke paadjes! Er staat nergens dat je er niet met paard in mag, maar toch roepen wandelaars altijd dat we er niet ogen komen. Pffff, gelukkig zie we als het zo koud is niemand!

Hier rijden we even verderop bij het Bolhuisgat. Dit is ook de ijsbaan van Yde. Hier mogen we niet komen. Maar ja, je mag in Nederland helemaal niets met een paard, en dat verwaterd dan zelfs een mega-braaf moraal als dat van mij. ook hier kwamen we niemand tegen. Billy vond het water, alhoewel bevroren, tòch verdacht!

Ondanks dat het vriest, de grond bevroren is, en er een snijdend koude wind door onze kleding probeert door te dringen, houden we vol en gaan in ieder geval iedere Zondag op pad! Goed ingepakt!!!

De paarden hebben veel plezier, en zijn erg fris. Tarq is boos dat we op het ogenblik niet hard gaan!!!!

Tarq neemt een verfrissende dronk…

De drie musketiers…
Er is een vierde, dat is Jan Roxs, maar die is nu zo’n beetje de officieele fotograaf bij onze uitstapjes geworden, dus die zie je niet meer!

Wij komen regelmatig weitjes tegen met de meest snoeperige mini-ponnietjes! Maar wat doen al die mensen ermee?

Oei! Wind tegen, dat is even doorbijten!

Erg leuk dit initiatief,
Sinds een tijdje rijden Marjanca(met Billy), Aafke(met Tarq) en ik(metDior) voornamelijk buitenritten. En dat zijn vaak flink lange ritten meestal 1,5 tot 2 uur durende heel aangename ritten. We zien in he gebied waar we rijden erg veel wild maar vnl. reeën, hazen en soms een fazant.
Onlangs reden we langs de “visplas” bij Yde en daar hebben we een “ïjskonijn” gezien!!!
Je weet wel zo’n figuur die niet zo gek op paarden is en dan van allerlei opmerkingen maakt en zichzelf een politieagent waant, allemaal in de trent van dit mag niet en daar mag U niet rijden en het is hier verboden voor paarden etc.,etc…… by the way de enige die in overtreding was dat was hij zelf in zijn auto want het is daar verboden voor auto’s! Het leuke aan het verhaal is dat wij als de 3 musketeers erg balsturig en dwars zijn en het liefst alles doen wat verboden is, dus we zijn 200 meter verderop lekker pootje wezen baden met onze trouwe viervoeters in het naburige “Bolhuisgat”(de plaatselijke visplas). Wat een droom is dat met je paard tot zijn buik toe in het water! Daar hebben we enkele heel mooie foto’s gemaakt, die zal Aafke wel plaatsen. Morgenavond gaan we weer een supertocht maken met weer nieuwe belevenissen, want zoals iedere ruiter weet is iedere tocht toch weer een belevenis met soms heel spannende en mooie momenten. Wij zijn gelukkige mensen die in dit leven kennis maken met de superenergie van een paard en daardoor ook veel in de natuur mogen zijn. Geniet ervan zolang je met je trouwe vriend(in) om kunt gaan.
Paardengroet van Jan.

Op trektocht: waarom niet ?/!
De eerste dag van onze vierdaagse trektocht over de Veluwe was een etappe van het federatie centrum in Ermelo naar Nunspeet. Nadat we de vrachtwagen op het federatie centrum hadden geparkeerd vertrokken we aan het eind van de ochtend -in de regen- richting Nunspeet met Buddy en Krabbe. Krabbe was die ochtend gespeend van haar veulen, dat was ook de hoogste tijd, maar ze miste hem natuurlijk wel.
De route was schitterend, het weer knapte zienderogen op en we genoten van onze eerste etappe. Na een paar uur rijden hielden we pauze, aan de rand van een open plek in het bos, daar waar wat gras stond voor de paarden. Buddy liep los, maar Krabbe wilde ik niet loslaten omdat ik niet dacht dat ze bij me zou blijven. Om m’n boterhammetjes te kunnen opeten had ik even een lus aan het einde van het halstertouw van Krabbe gemaakt, en die hing om mijn pols. Ik haalde m’n bammetjes uit m’n zadeltas en pulkte net het zakje open toen ik de knoop uit m’n touw zag glijden -een heel rare ‘slow motion’ gebeurtenis, ik begrijp nu nog niet hoe het kon gebeuren-. Ik wilde geen plotselinge bewegingen maken, en Krabbe stond nog naast Buddy te grazen, al liepen ze wel van me af. Dus stapte ik met een soepele beweging op het einde van het touw: helaas lag dat in een modderplas en had mijn schoen geen grip op het touw. Intussen stond ik ter hoogte van Krabbe’s kont, en had zij door dat ze los was; als in een flits was ze weg in volle galop het bos in, roze zadeltassen klapperend aan het zadel. Ik had nog wel de tegenwoordigheid van geest snel Buddy bij z’n halster te pakken.
Daar stonden we dan. In eerste instantie hoopte ik nog dat ze wel terug zou komen naar Buddy. Maar Krabbe ging steeds verder het bos in en ik ging er toch maar achteraan om te kijken waar ze bleef, Marjolein en Buddy achterlatend op het pad. Ik was nog niet goed en wel het bos in of Krabbe galoppeerde achter mij langs over het pad….te laat….! We zagen haar aan het einde linksaf slaan, richting de weg en -dacht ik althans- het wildrooster…
Er achteraan dan maar. We volgden het spoor van hoefafdrukken dat goed zichtbaar was in het zand. Na een tijdje vond ik een waterflesje, een stuk verderop m’n regencape, nog verder een zakmes, en dan nog een zakje brood…kortom het grootste deel van de inhoud van de voorste zadeltassen die ik nog open had gelaten bij de pauze. We doorkruisten een behoorlijk stuk bos, het spoor was nog steeds te volgen, maar de tijd verstreek en ondertussen werd ik steeds minder zeker dat we op deze manier Krabbe gingen terug vinden. Wandelaars en fietsers leefden met ons mee, maar hadden haar ook niet gezien. Krabbe was duidelijk van plan terug te gaan naar haar veulen, niet wetende dat hij aan de andere kant van het land stond…. Ik belde met de manege (de Bonte wieven) in de hoop dat er misschien mensen in het bos aan het rijden waren die ons zouden kunnen helpen; de telefoon werd daar niet opgenomen, antwoord op mijn licht paniekerige voicemailbericht heb ik nooit gekregen. Omdat wel duidelijk was dat we niet voor 5 uur bij de camping zouden aankomen belde ik met de receptie; de vriendelijke campinghouder liet weten dat dat geen probleem was, maar vroeg ook of ik de politie al had geïnformeerd over het ontsnapte paard….dan konden de treinen er ook rekening mee houden..(!!). Geschrokken belde ik de politie. De meldkamer liet me weten dat mijn paard al lang in een wei stond, maar dat de politie wel met 5 eenheden en een helikopter naar mij (de vermiste ruiter..) op zoek was!
Meteen daarna kreeg ik telefonisch contact met zowel de politie auto als de boswachter, beide in een auto in het bos op zoek naar mij. Ik wist waar ik was op de kaart, maar bospaden hebben geen straatnamen en het was dus lastig uit te leggen waar ik precies was. Maar uiteindelijk wist ik de politie/boswachter er toch van te overtuigen dat ik wel wist waar ik was en dat ik ze zou ontmoeten aan de rand van de hei waar we Krabbe kwijtgeraakt waren. En zo geschiedde dat we op het ruiterpad (!) tegemoet gereden werden door een politieauto. Nadat ik Marjolein instructies en onze enige kaart had gegeven zodat zei met Buddy door kon rijden naar het eindpunt, stapte ik in de politieauto die mij naar Krabbe zou brengen.
We waren nog maar net het bos uit toen over de mobilofoon een melding kwam; de agenten vertelden mij dat er een auto was gestolen in Nunspeet en dat de verdachten waren gezien in het bos achter het benzinestation. Een van de agenten stapte uit om bij het benzinestation te wachten op de hondeneenheid die de verdachten moest gaan zoeken in het bos. De andere agent nodigde mij uit om voorin de auto te komen zitten, en opnieuw gingen we op weg naar Krabbe. Nog geen honderd meter verder, opnieuw de mobilofoon: de verdachten van de autodiefstal zouden zijn gesignaleerd bij een wegrestaurant aan de snelweg. “Mijn” agent verontschuldigde zich, maar hier moest hij echt op reageren: op de rotonde maakte we met piepende banden rechtsomkeert, de sirenes gingen aan en met volle snelheid terug naar de snelweg. Daar via de vluchtstrook met 140km/uur overal langs gevlogen naar het wegrestaurant: op de parkeerplaats geen verdachte auto te vinden (ik zag nog iets in de hoek, maar dat bleek bij nader onderzoek niet te voldoen aan het signalement). Voordat goed en wel besloten was wat de volgende stap zou zijn kwam opnieuw een melding binnen: de verdachten waren gezien bij de afrit Harderwijk. Dus wij weer met piepende banden de snelweg op, bij Harderwijk eraf en verder over de provinciale weg. Niet gewoon over de weg, want die stond naar twee kanten helemaal vol, nee, over de middenstreep met zeker 80 km/uur en loeiende sirenes. Bij het eerste stoplicht bleek de verdachte auto net gestopt doordat de politie automobilisten had verzocht niet te vertrekken bij groen licht. De drie auto’s in onze achtervolgende groep reden de auto daarop van achteren klem. Mijn agent stapte uit en haalde met een collega de verdachten uit de auto: net als in de film…handen op de motorkap, fouilleren etc. Ik probeerde mijzelf onzichtbaar te maken daar op de bijrijdersstoel van de politieauto -1ste rang dus!- terwijl ik me tegelijkertijd afvroeg of ik hier foto’s van kon maken. Het leek me beter van niet, en niet lang daarna zag ik een agente in blijkbaar verhitte discussie met ‘mijn’agent waarbij ze wild gebaarde mijn kant op…
Gelukkig was de commotie vrij snel voorbij en werd ik alsnog naar Krabbe gebracht. Ze stond niet -zoals ik had verwacht- bij een manege of prive stal, nee ze stond in de wei bij een pony achter een ENORM landhuis (pilaren, dubbele oprijlaan). M’n zadel en zadeltassen lagen op de veranda, en ik voelde meteen even de voortassen na of m’n portomonnee er nog in zat: niet dus! Het landhuis had geen stal of andere faciliteiten voor paarden, de eigenaren hadden eigenlijk geen verstand van paarden. Krabbe was gevangen door voorbijgangers die vervolgens bij het eerste geschikte huis hadden aangebeld voor hulp. Gelukkig was op dat moment een kinderfeestje gaande van de dochter des huizes, en daarbij was een meisje aan het helpen die normaal ook hielp met de pony en zelf ook een paard had. Ik had stilletjes gehoopt op een lift naar Nunspeet, want we waren inmiddels in Hierden en het was nog best een flinke tippel naar de camping, maar dat wilde ik niet meer vragen omdat het meisje daarvoor eerst weer naar haar stal zou moeten om een trailer te halen. Krabbe bleek inmiddels rustig in de wei te staan, was droog en zat weliswaar onder de schrammen maar ze had zo te zien geen ernstige verwondingen. We renden even een stukje, maar ze leek ook niet kreupel te zijn. Dus met hulp van het aardige meisje maar weer opgezadeld, tassen vastgesjord, route instructies gekregen en op weg gegaan richting Nunspeet in de hoop dat ik daar voor het donker aan zou komen…
We stapten Hierden uit en kwamen al weer snel op de veluwetrail route, dat ging goed. Krabbe voelde wel goed aan, dus ik waagde ook weer een drafje; dat moest ook wel anders zou ik nooit voor het donker aankomen! Het was echt nog een heel eind, maar we kwamen wel voor het donker aan op de camping. Net voordat we het terrein op reden ging m’n telefoon: Marjolein, bezorgd over waar ik zo lang bleef…. Ze had van de manege eigenaar niet mogen bellen en op de camping was niemand meer; een aardige voorbijganger had haar uiteindelijk laten bellen! Ik zal er niet verder over uitweiden, maar de ontvangst en verzorging op de manege was vreselijk; ik zou niemand aanraden z’n paard te laten overnachten/logeren bij de bonte wieven. M’n portemonnee was ik kwijt, en Marjolein had geen pasje dus hadden we niet genoeg geld voor de rest van de tocht. Gelukkig was m’n vriendje heel toevallig in de buurt, en kon hij me nog een bankpasje brengen. De volgende dag waren de benen van Krabbe wel wat dik door de schaafwonden en ze liep de eerste kilometers stijf. We hebben het heel rustig aan gedaan en het ging in de loop van de dag al beter. Gelukkig was de rest van de trektocht prima en hebben we toch nog genoten van onze vakantie! Bij terugkomst in Ermelo bleek m’n portemonnee nog op het dashboard te liggen, dus toch niet onderweg uit de zadeltassen gevlogen….!
Ik ben in elk geval een belangrijke les wijzer: de politie is je beste vriend!!

Wat een toepasselijke naam toch voor dit weekend. Als ik er zeker van was dat de hemel er nu echt zó uit zou zien! De Alberthoeve is een prima lokatie en het Drents/Friese woud is een fantastiesch mooi stukje Nederland. De eerste middag kreeg even een duister tintje door de ENORME onweersbui die opeens losbarstte, en degenen die zich nog in die bui bevonden zijn dan ook werkelijk tot op het bot natgeregend! Er is zóveel water naar beneden gekomen, dat het voor de eerstkomende tijd droog is in Nederland. En zonnig! Wie had daar op gerekend; ik had geen sun-block bij me.

Op vrijdag rook het woud nog heerlijk naar regen en bosgrond. de eerste bomen zijn net wakker, en we zijn omringt door het mooiste, friste groen, dat je alleen in de natuur aan kunt treffen.

De tarq was wat erg enthousiast, en ik was best een beetje bang, en ik vroeg me af of het eigenlijk wel een goed idee was om na bijna 4 maanden niet rijden maar gelijk op weekend te gaan! Hossen in de bossen!

Ik had me nergens druk over hoeven te maken; de Tarq was erg relaxed het hele weekend, en ging zich zelfs model gedragen!

Alle ritten waren heerlijk, het weer was supermooi, het gezelschap geweldig!

Op Zaterdag hebben we een vrij lange rit gemaakt. Ik vroeg me af of ik dat nou wel zou doen, want de Tarq en ik zijn niet in optimale conditie. Nou ja, tòch meegegaan, en we hebben gepauseerd bij de boswachter. De paarden stonden daar in een klein weitje, en de Tarq wilde er maar snel weer uit. Waarna hij gevlucht is en 10 punten op mij gescoord heeft.

Tarq laat zich de bewondering van Esther, Jacqueline en Kiki welgevallen: ze vonden de Tarq tof, en mij stom…

we waren op tijd thuis: want ik moest Dorien helpen met het Arabische eten. Omdat het de verjaardag van de Tarq was. Een hele belangerijke verjaardag, want hij is nu 8 jaar! volwassen!
Flink draven en galopperen op de terugweg, en we waren ook mooi op tijd weer terug. Eerst de paarden in de wei. Ze waren duidelijk uitgeput.

Hier zijn Jaqueline en ik hard aan het werk. Valt toch niet mee, zo’n weekend.

Tarq’s verjaardags feest was helemaal geweldig! Sylvia heeft verkleedkleren meegenomen en Anita buikdans muziek en heeft een kort lesje buikdansen gegeven.
De tarq heeft zich zeer waardig gedragen tijdens het zingen en heeft minzaam zijn geschenken in ontvangst genomen.

Voor het geval dat het niet duidelijk is: Ik aanbid de grond waar de Tarq op loopt! Sylvia lacht zich een kriek!