Door Marina

NVVR Hemelvaartweekend 2009

Als ik aan collega’s moet uitleggen wat het Hemelvaartweekend is, dan zeg ik altijd maar: “Een soort ponykamp voor 40+ meisjes”. Maar dat bleek dit jaar niet te kloppen. Sommige meisjes zijn nog net geen 40, enkelen hadden dit jaar zelfs hun vriendje (niet het paard maar de partner) meegenomen en het belangrijkste van alles: niet elk paard is een pony. Wat ook niet klopt: op een gewoon ponykamp vragen ze je meteen waarom je paard geen roze dekje op heeft. Bij ons NVVR-ponykamp maakt het niet uit of jij of je paard er ’stom’ uit zien. Want we zijn allemaal een beetje eigenzinnig.

Dit jaar speelde ons Hemelvaartweekend zich af in de buurt van Hellendoorn en Nijverdal. Bossen, heuvels, hei, schitterend om te rijden. Omdat een plaatje meer zegt dan 1000 woorden hier een paar foto’s:

- slingerende bospaadjes

- de diepe kuil

- uitzicht vanaf de berg

- het gele bloemenveld

Per dag bedenk je wat je wilt: een korte rit, een snelle rit, of de hele dag op pad met lunch mee? Tijdens het ontbijt zoek je rij-maatjes die ook zulke voornemens hebben. Je spreekt af wanneer je opzadelt, en hup daar ga je. De ene keer bevalt het uitstekend, een andere keer merk je dat je toch heel verschillend kunt denken over ‘een rustige rit’. Maar dan ga je uit elkaar, elk zijns weegs en no hard feelings. Alleen je paard is dan wel wat bedroefd: nu is hij helemaal alleen in het grote vreemde bos!

’s Middags keren ruiters en paarden weer terug. Uiteraard wordt eerst het paard verzorgd, hij krijgt z’n biks, een slokje water en een hoopje hooi als extraatje in de wei. Vrolijk huppelt hij de andere paarden in de wei weer tegemoet: had je gedacht dat hij moe geworden was? Echt niet! Intussen ben jij wel moe, en vies, dus je springt onder de douche, trekt schone kleren aan en voel je al een stuk beter. Nu een drankje en (wat mij betref) een peukje. Want dat hebben we wel verdiend!

Dan komen de verhalen los: hoe mooi en spannend de rit was. Hoe grappig of dom ons paard weer deed. Hoe vreselijk lastig en eigenwijs hij kan zijn. En hoe lief en slim hij is. Paardenverhalen….. urenlang. En iedereen vindt zijn eigen paard toch het mooiste, knapste liefste. Komt er geen eind aan de paardenverhalen? Soms, maar dan beginnen we over de honden, poezen, tot aan de papagaai aan toe. Mannen en kinderen zijn even niet meer belangrijk.

Je kan je tijd intussen ook nuttig besteden. Bij voorbeeld door je paard te laten portretteren door een echte kunstenares.

De maag begint te rommelen. Etenstijd! Terwijl wij op het paard zaten waren Rob en Dorien al bezig met de voorbereidingen. Het is elke keer weer een verrassing wat ze ervan gemaakt hebben, want een simpele pan macaroni, patat of pannenkoeken is er bij ons ponykamp niet bij! De zaken die ik voorgeschoteld krijg, zijn meestal nieuw voor mij (dus vraag me niet hoe het heet), maar lekker! Rob en Dorien zorgen het gehele Hemelvaartweekend als een vader en moeder voor de meisjes. Dorien zorgt dat je genoeg en gezond eet en Rob heeft op elke vraag een antwoord vol levenswijsheid.

Na het eten moet er weer van alles gebeuren. De paarden moeten gevoerd en geknuffeld. En weer kijken hoe leuk ze toch met elkaar in de wei lopen, wie bij wie staat en welk paard de lelijkste gezichten trekt. De afwasploeg overziet de bende in de keuken. Nadeel van echte koks is dat ze zoveel schaaltjes, lepeltjes, pannetjes en ander keukengerei vies en vet maken. Daartussen staan vieze potjes kikkerdril. Wat moet je daar nu mee? Laten staan, het blijkt ‘marinade’ te zijn. Als je alleen de afwas zou moeten doen zou je er moedeloos van worden. Maar met elkaar lukt het wel, na een uurtje is de keuken weer spic en span.

Daarna… nog een glaasje wijn en een paardenpraatje. Het volume neemt toe. Rob gaat als een echte Freek de Jonge tekeer; zijn conference is onnavolgbaar. En volgens Dorien is hij thuis altijd zo rustig! ‘Maar nu heeft hij nieuw publiek’, vertrouwt ze me toe. Ik vind het welletjes, ik heb genoeg paardenpraat gehoord. Ik nok af, ga naar bed, want morgen wil ik weer vrolijk en fris zijn. Ze komen er toch niet uit, want het liefste knapste, leukste paard…. dat is toch je eigen knol!

Wat een toepasselijke naam toch voor dit weekend. Als ik er zeker van was dat de hemel er nu echt zó uit zou zien! De Alberthoeve is een prima lokatie en het Drents/Friese woud is een fantastiesch mooi stukje Nederland. De eerste middag kreeg even een duister tintje door de ENORME onweersbui die opeens losbarstte, en degenen die zich nog in die bui bevonden zijn dan ook werkelijk tot op het bot natgeregend! Er is zóveel water naar beneden gekomen, dat het voor de eerstkomende tijd droog is in Nederland. En zonnig! Wie had daar op gerekend; ik had geen sun-block bij me.

Op vrijdag rook het woud nog heerlijk naar regen en bosgrond. de eerste bomen zijn net wakker, en we zijn omringt door het mooiste, friste groen, dat je alleen in de natuur aan kunt treffen.

De tarq was wat erg enthousiast, en ik was best een beetje bang, en ik vroeg me af of het eigenlijk wel een goed idee was om na bijna 4 maanden niet rijden maar gelijk op weekend te gaan! Hossen in de bossen!

Ik had me nergens druk over hoeven te maken; de Tarq was erg relaxed het hele weekend, en ging zich zelfs model gedragen!

Alle ritten waren heerlijk, het weer was supermooi, het gezelschap geweldig!

Op Zaterdag hebben we een vrij lange rit gemaakt. Ik vroeg me af of ik dat nou wel zou doen, want de Tarq en ik zijn niet in optimale conditie. Nou ja, tòch meegegaan, en we hebben gepauseerd bij de boswachter. De paarden stonden daar in een klein weitje, en de Tarq wilde er maar snel weer uit. Waarna hij gevlucht is en 10 punten op mij gescoord heeft.

Tarq laat zich de bewondering van Esther, Jacqueline en Kiki welgevallen: ze vonden de Tarq tof, en mij stom…

we waren op tijd thuis: want ik moest Dorien helpen met het Arabische eten. Omdat het de verjaardag van de Tarq was. Een hele belangerijke verjaardag, want hij is nu 8 jaar! volwassen!
Flink draven en galopperen op de terugweg, en we waren ook mooi op tijd weer terug. Eerst de paarden in de wei. Ze waren duidelijk uitgeput.

Hier zijn Jaqueline en ik hard aan het werk. Valt toch niet mee, zo’n weekend.

Tarq’s verjaardags feest was helemaal geweldig! Sylvia heeft verkleedkleren meegenomen en Anita buikdans muziek en heeft een kort lesje buikdansen gegeven.
De tarq heeft zich zeer waardig gedragen tijdens het zingen en heeft minzaam zijn geschenken in ontvangst genomen.

Voor het geval dat het niet duidelijk is: Ik aanbid de grond waar de Tarq op loopt! Sylvia lacht zich een kriek!