Misschien is het handig om je hier alvast voor te stellen, en welk tempo je paard graag loopt! Zo kunnen we van te voren misschien al een idee krijgen bij wie we goed in de groep passen.
Als je een foto opstuurt plaatsen we die ook gelijk! Stuur je introductie en foto naar vrijruiters@gmail.com

Petra enTjitske

Lucy en Hunter

Hunter en ik gaan voor het eerst mee met de veluwe trektocht. Vorigjaar zijn we op het TREC introductie weekend geweest en hebben het toen erg gezellig gevonden.
Hunter kan zich gedragen naar zijn leeftijd (20) maar soms ook als een 4 jarige. We maken vaak buitentochten. Hij heeft snelle gangen maar met dit warme weer zal dat ook wel meevallen.

Hij vindt het fijn om gezelling knus dicht bij elkaar te rijden en zal zelf niet snel trappen.

Groetjes Lucy

Flora en Bess

Rianne en Triple

Hallo mede-trekkers,

Vorig jaar ben ik met mijn tinkermerrie Triple ook meegeweest. Dat is ons goed bevallen!
Triple heeft een rustige stap, maar kan in draf aardig tempo maken. Ze is een beschaafd paard naar andere toe.
Mijn paard is niet bekend met treinen en spoorovergangen, omdat die hier niet in de buurt zijn. Dus wil ik graag met een of meerdere ervaren paard(en) het spoor over.
We komen donderdagavond in Arnhem aan, hebben we geen last van files.
Het lukt me nog net om zonder leesbril kaart te lezen……..

Marina, Merle en Mica

Hoi,

Ik ben Marina, dit is mijn friese Merrie Merle, en samen met Mica (de papegaai) Gaan we gezellig op trektocht!!
Merle is een beginnende NVVR paard. Houd in dat ze wel rustig is, en niet vaak van dingen schrikt. Maar soms nog wel wat moeite heeft om voorop te lopen. Merle vind een galopje op zijn tijd best aardig, maar vind draven ook prima. Merle gaat niet verschrikkelijk hard. (en wat nog belangrijker is, we hebben een goede rem.)
Samen met Stacy en Know How rijden we deze trektocht!

Tot Donderdag / Vrijdag!!!

Groetjes Marina, Merle en Mica!!

Hennie en Melle

Hallo,

Ik ben Hennie en ik ga met mijn Haflinger Melle.
Melle is meestal onvoorspelbaar op zulke ritten; van rustig stappen tot de hele weg
stuiteren. Bij hem weet je het nooit.
Hij doet geen rare dingen, alleen kan hij heel opgewonden raken.
Slaan naar andere paarden zal hij nooit doen.
Ik denk dat Flora en ik rustig aandoen vanwege de warmte.

Marian en Sijke

Ik ben Sijke en mijn vriendin marjan rijdt ook mee. We hebben alle 2 een ijslander. Zij heeft het type opgewonden standje, en ik een relaxte bosklosser. We praten heeeeeeel veel en graag, we zijn erg gezellig [horen we op diverse nvvr ritten] en doen het het liefst lekker rustig aan. We galopperen weinig tot niet. Gewoon lekkere stukken stap, tölt en draf. We rijden met een gps, de route’s heb ik thuis al gemaakt.

Marian is in het rood, Sijke in het zwart!

Aafke en de Tarq

Ik heet Aafke en mijn paard heet de Tarq. Het is een Arabier, en buiten kan hij twee gangen: Stap en ”Ludicrous speed” Toch is het niet verstandig hem de hele tijd idioot hard te laten lopen; ik verlies de controle, en hij ziet óveral bostrollen, en hij gaat slecht over zijn rug lopen. Hij stapt wel erg hard.

Ikzelf lijd aan ”hypochrondria by proxy”, ik denk dat ik mijn paard overbelast terwijl dat eigenlijk onmogelijk is: de Tarq overbelast de ruiter. Dus ik kan wel wat supervisie gebruiken: ”Nee, Aafke, hij is niet moe!”

Ik zoek dus een groepje met paarden die snel stappen, en mensen die gezellig zijn

Chantal

hoi

Ik ben dus chantal met de bekende haflinger starwin.
Starwin loopt een constant tempo in stap en draf, hij is niet snel maar houdt het wel lang vol. De eerste dag moeten we altijd de regels duidelijk stellen voor elkaar !!
hij is voorop in de groep het beste, achter gaat hij drammen en naar voren stuiven.
hij is verkeersmak maar vind het erg leuk om spelletjes te spelen met andere paarden, gedag zeggen, snuffelen. Eigenlijk is het een echte theeleut zeg maar.

Ik zoek paarden die niet al te snel zijn, en niet gauw trappen als hij aan hun billen snuffelt.

Ik zoek mensen die kaart lezen, ik heb erg problemen met kaartlezen.

Tot vrijdag, ik vertrek vanavond al richting de utrechtse heuvelrug.

Hennie van Oosten

hallo allemaal,

Ik ga ook mee samen met Flora.
Flora heeft een kruising Haflinger/Arabier en ik ga op mn Haflinger.

gr, Hennie

door Aafke Brouwer

Na de gewone problemen met Tarq en de Trailer, op weg naar Heerde.
Laat.
Want: ”Everything that could go wrong, did go wrong” Sheesh!

Enfin, net op tijd om De Tarq op te zadelen en de bepakking te bevestigen. Helaas was de huifkar al weg, en moest ik dus ook de tent kwijt op De Tarq!
Gelukkig was ik erg licht (beetje tè, bleek later) bepakt, en de tent kon er best wel bij… Is ook een mega lichtgewicht trekkers tentje. Tarq was in opperbeste stemming. Het was onze eerste trektocht samen, ik vroeg me af wat hij ervan zou vinden, elke nacht ergens anders slapen. Tarq heeft er zijn  hoef niet voor omgedraait! Hij heeft een machtige tijd gehad, en ik ook!
En de tocht was perfect georganiseerd! Heerlijk, eigenlijk hadden we zo alle plezier van de trektocht, en eigenlijk geen stress.
Behalve Stacy natuurlijk, zij is degene die alles georganiseerd heeft, en dus wel alle stress ervoor geleden heeft!
Ik was mijn anti-dazen spul vergeten! Ik was helemaal in paniek! Maar we hebben nauwlijks een daas gezien

De trektocht was in Nederland, dus we hebben alle soorten weer gehad in 4 dagen! Bij het vertrek was het in ieder geval behoorlijk warm en zonnig, en rond de 35 graden! We reden meestal in het bos, dus we hadden geen last van de zon, ik reed in het groepje met Stacy, die fantastisch kaartleest dus ik heb echt geen klap gedaan, alleen maar genieten
Knowie (van Stacy) en Al Tarq, genieten samen van een smakelijke dronk uit een grote plas water.

Na een fijne dagrit, door mooie bossen, kwamen we aan op het eerste logeer adres, het was een eenvoudige manege zo’n beetje ingebouwd in een hele grote chique camping waar we ook de luxe badhuisjes mochten gebruiken. De mensen van de manege waren zeer vriendelijk en ik voelde me daar ook echt welkom.
Hier staat Tarq bij de bakrand, de overnachtings plek van de paarden, met volle bepakking!

Paarden lekker in de bak, het werdt nog vrij druk in die bak! Links Tarq, rechts Knowie. Gelukkig kunnen de meeste NVVR-paarden daar goed mee om gaan!

Als de Tarq maar te eten heeft is alles allang goed…

Paard verzorgt? dan kunnen we zelf ook lekker chillen!

Ik vond de plek waar onze tentjes stonden helemaal geweldig! Er was zelfs een kraantje voor water! Ik had mijn Hennesy Hammock mee, ideaal voor trektochten, maar je hebt wel twee bomen, palen, of zoiets nodig.

mijn Hammock, als je heel goed kijkt zie je hem achterin hangen.

Hier is een close-up

Zoals gewoonlijk bij de NVVR was er genoeg te snacken terwijl we iedereen verzamelden om te gaan eten bij het restaurant van de camping.
De nacht was een beetje problematisch… De hammock slaapt heerlijk, het was stil… het was alleen ook maar 5 graden! Daar hadden de meesten niet op gerekend! De meerderheid, ik ook, had het fleece zomerslaapzakje van de Xenos bij zich, en dat was bij lange na niet voldoende om met 5 graden te slapen!!!!!!! Enfin, in ieder geval waren wij dus op tijd wakker!!!
Wakker worden in de hammock:

Ik had mijn esbitbrander bij me en een pannetje, dus gelijk maar even een paar koppen thee zetten voor degenen die iets warms nodig hadden, en dan boodschappen voor het ontbijt! Handig hoor, zo’n camping winkel. Het ontbijt aten we bij de manege, met uitzicht op onze paarden.

tarq eet mee

Dus, via mail afgesproken, ja! We gaan rijden, allemaal goed inpakken! Ik geloof dat we deze maal ook echt zeer goed in meerdere lagen, ingepakt waren! Ik zelf had aan: een hemdje, een katoenen top, een wollen trui, een gebreid vest, en een speciaal voor koud weer gemaakte gevoerde broek! met dikke majo eronder! En ik had besloten deze keer eens mijn lange winterjas uit te proberen, die is weliswaar chique, maar ik heb hem expres zó gemaakt dat je er ook mee kan rijden.

We hebben deze keer langs het vliegveld gereden, daar is zó’n romantisch meer! Met leuke paadjes! Er staat nergens dat je er niet met paard in mag, maar toch roepen wandelaars altijd dat we er niet ogen komen. Pffff, gelukkig zie we als het zo koud is niemand!

Hier rijden we even verderop bij het Bolhuisgat. Dit is ook de ijsbaan van Yde. Hier mogen we niet komen. Maar ja, je mag in Nederland helemaal niets met een paard, en dat verwaterd dan zelfs een mega-braaf moraal als dat van mij. ook hier kwamen we niemand tegen. Billy vond het water, alhoewel bevroren, tòch verdacht!

Op trektocht: waarom niet ?/!
De eerste dag van onze vierdaagse trektocht over de Veluwe was een etappe van het federatie centrum in Ermelo naar Nunspeet. Nadat we de vrachtwagen op het federatie centrum hadden geparkeerd vertrokken we aan het eind van de ochtend -in de regen- richting Nunspeet met Buddy en Krabbe. Krabbe was die ochtend gespeend van haar veulen, dat was ook de hoogste tijd, maar ze miste hem natuurlijk wel.
De route was schitterend, het weer knapte zienderogen op en we genoten van onze eerste etappe. Na een paar uur rijden hielden we pauze, aan de rand van een open plek in het bos, daar waar wat gras stond voor de paarden. Buddy liep los, maar Krabbe wilde ik niet loslaten omdat ik niet dacht dat ze bij me zou blijven. Om m’n boterhammetjes te kunnen opeten had ik even een lus aan het einde van het halstertouw van Krabbe gemaakt, en die hing om mijn pols. Ik haalde m’n bammetjes uit m’n zadeltas en pulkte net het zakje open toen ik de knoop uit m’n touw zag glijden -een heel rare ‘slow motion’ gebeurtenis, ik begrijp nu nog niet hoe het kon gebeuren-. Ik wilde geen plotselinge bewegingen maken, en Krabbe stond nog naast Buddy te grazen, al liepen ze wel van me af. Dus stapte ik met een soepele beweging op het einde van het touw: helaas lag dat in een modderplas en had mijn schoen geen grip op het touw. Intussen stond ik ter hoogte van Krabbe’s kont, en had zij door dat ze los was; als in een flits was ze weg in volle galop het bos in, roze zadeltassen klapperend aan het zadel. Ik had nog wel de tegenwoordigheid van geest snel Buddy bij z’n halster te pakken.
Daar stonden we dan. In eerste instantie hoopte ik nog dat ze wel terug zou komen naar Buddy. Maar Krabbe ging steeds verder het bos in en ik ging er toch maar achteraan om te kijken waar ze bleef, Marjolein en Buddy achterlatend op het pad. Ik was nog niet goed en wel het bos in of Krabbe galoppeerde achter mij langs over het pad….te laat….! We zagen haar aan het einde linksaf slaan, richting de weg en -dacht ik althans- het wildrooster…
Er achteraan dan maar. We volgden het spoor van hoefafdrukken dat goed zichtbaar was in het zand. Na een tijdje vond ik een waterflesje, een stuk verderop m’n regencape, nog verder een zakmes, en dan nog een zakje brood…kortom het grootste deel van de inhoud van de voorste zadeltassen die ik nog open had gelaten bij de pauze. We doorkruisten een behoorlijk stuk bos, het spoor was nog steeds te volgen, maar de tijd verstreek en ondertussen werd ik steeds minder zeker dat we op deze manier Krabbe gingen terug vinden. Wandelaars en fietsers leefden met ons mee, maar hadden haar ook niet gezien. Krabbe was duidelijk van plan terug te gaan naar haar veulen, niet wetende dat hij aan de andere kant van het land stond…. Ik belde met de manege (de Bonte wieven) in de hoop dat er misschien mensen in het bos aan het rijden waren die ons zouden kunnen helpen; de telefoon werd daar niet opgenomen, antwoord op mijn licht paniekerige voicemailbericht heb ik nooit gekregen. Omdat wel duidelijk was dat we niet voor 5 uur bij de camping zouden aankomen belde ik met de receptie; de vriendelijke campinghouder liet weten dat dat geen probleem was, maar vroeg ook of ik de politie al had geïnformeerd over het ontsnapte paard….dan konden de treinen er ook rekening mee houden..(!!). Geschrokken belde ik de politie. De meldkamer liet me weten dat mijn paard al lang in een wei stond, maar dat de politie wel met 5 eenheden en een helikopter naar mij (de vermiste ruiter..) op zoek was!
Meteen daarna kreeg ik telefonisch contact met zowel de politie auto als de boswachter, beide in een auto in het bos op zoek naar mij. Ik wist waar ik was op de kaart, maar bospaden hebben geen straatnamen en het was dus lastig uit te leggen waar ik precies was. Maar uiteindelijk wist ik de politie/boswachter er toch van te overtuigen dat ik wel wist waar ik was en dat ik ze zou ontmoeten aan de rand van de hei waar we Krabbe kwijtgeraakt waren. En zo geschiedde dat we op het ruiterpad (!) tegemoet gereden werden door een politieauto. Nadat ik Marjolein instructies en onze enige kaart had gegeven zodat zei met Buddy door kon rijden naar het eindpunt, stapte ik in de politieauto die mij naar Krabbe zou brengen.
We waren nog maar net het bos uit toen over de mobilofoon een melding kwam; de agenten vertelden mij dat er een auto was gestolen in Nunspeet en dat de verdachten waren gezien in het bos achter het benzinestation. Een van de agenten stapte uit om bij het benzinestation te wachten op de hondeneenheid die de verdachten moest gaan zoeken in het bos. De andere agent nodigde mij uit om voorin de auto te komen zitten, en opnieuw gingen we op weg naar Krabbe. Nog geen honderd meter verder, opnieuw de mobilofoon: de verdachten van de autodiefstal zouden zijn gesignaleerd bij een wegrestaurant aan de snelweg. “Mijn” agent verontschuldigde zich, maar hier moest hij echt op reageren: op de rotonde maakte we met piepende banden rechtsomkeert, de sirenes gingen aan en met volle snelheid terug naar de snelweg. Daar via de vluchtstrook met 140km/uur overal langs gevlogen naar het wegrestaurant: op de parkeerplaats geen verdachte auto te vinden (ik zag nog iets in de hoek, maar dat bleek bij nader onderzoek niet te voldoen aan het signalement). Voordat goed en wel besloten was wat de volgende stap zou zijn kwam opnieuw een melding binnen: de verdachten waren gezien bij de afrit Harderwijk. Dus wij weer met piepende banden de snelweg op, bij Harderwijk eraf en verder over de provinciale weg. Niet gewoon over de weg, want die stond naar twee kanten helemaal vol, nee, over de middenstreep met zeker 80 km/uur en loeiende sirenes. Bij het eerste stoplicht bleek de verdachte auto net gestopt doordat de politie automobilisten had verzocht niet te vertrekken bij groen licht. De drie auto’s in onze achtervolgende groep reden de auto daarop van achteren klem. Mijn agent stapte uit en haalde met een collega de verdachten uit de auto: net als in de film…handen op de motorkap, fouilleren etc. Ik probeerde mijzelf onzichtbaar te maken daar op de bijrijdersstoel van de politieauto -1ste rang dus!- terwijl ik me tegelijkertijd afvroeg of ik hier foto’s van kon maken. Het leek me beter van niet, en niet lang daarna zag ik een agente in blijkbaar verhitte discussie met ‘mijn’agent waarbij ze wild gebaarde mijn kant op…
Gelukkig was de commotie vrij snel voorbij en werd ik alsnog naar Krabbe gebracht. Ze stond niet -zoals ik had verwacht- bij een manege of prive stal, nee ze stond in de wei bij een pony achter een ENORM landhuis (pilaren, dubbele oprijlaan). M’n zadel en zadeltassen lagen op de veranda, en ik voelde meteen even de voortassen na of m’n portomonnee er nog in zat: niet dus! Het landhuis had geen stal of andere faciliteiten voor paarden, de eigenaren hadden eigenlijk geen verstand van paarden. Krabbe was gevangen door voorbijgangers die vervolgens bij het eerste geschikte huis hadden aangebeld voor hulp. Gelukkig was op dat moment een kinderfeestje gaande van de dochter des huizes, en daarbij was een meisje aan het helpen die normaal ook hielp met de pony en zelf ook een paard had. Ik had stilletjes gehoopt op een lift naar Nunspeet, want we waren inmiddels in Hierden en het was nog best een flinke tippel naar de camping, maar dat wilde ik niet meer vragen omdat het meisje daarvoor eerst weer naar haar stal zou moeten om een trailer te halen. Krabbe bleek inmiddels rustig in de wei te staan, was droog en zat weliswaar onder de schrammen maar ze had zo te zien geen ernstige verwondingen. We renden even een stukje, maar ze leek ook niet kreupel te zijn. Dus met hulp van het aardige meisje maar weer opgezadeld, tassen vastgesjord, route instructies gekregen en op weg gegaan richting Nunspeet in de hoop dat ik daar voor het donker aan zou komen…
We stapten Hierden uit en kwamen al weer snel op de veluwetrail route, dat ging goed. Krabbe voelde wel goed aan, dus ik waagde ook weer een drafje; dat moest ook wel anders zou ik nooit voor het donker aankomen! Het was echt nog een heel eind, maar we kwamen wel voor het donker aan op de camping. Net voordat we het terrein op reden ging m’n telefoon: Marjolein, bezorgd over waar ik zo lang bleef…. Ze had van de manege eigenaar niet mogen bellen en op de camping was niemand meer; een aardige voorbijganger had haar uiteindelijk laten bellen! Ik zal er niet verder over uitweiden, maar de ontvangst en verzorging op de manege was vreselijk; ik zou niemand aanraden z’n paard te laten overnachten/logeren bij de bonte wieven. M’n portemonnee was ik kwijt, en Marjolein had geen pasje dus hadden we niet genoeg geld voor de rest van de tocht. Gelukkig was m’n vriendje heel toevallig in de buurt, en kon hij me nog een bankpasje brengen. De volgende dag waren de benen van Krabbe wel wat dik door de schaafwonden en ze liep de eerste kilometers stijf. We hebben het heel rustig aan gedaan en het ging in de loop van de dag al beter. Gelukkig was de rest van de trektocht prima en hebben we toch nog genoten van onze vakantie! Bij terugkomst in Ermelo bleek m’n portemonnee nog op het dashboard te liggen, dus toch niet onderweg uit de zadeltassen gevlogen….!
Ik ben in elk geval een belangrijke les wijzer: de politie is je beste vriend!!

Wat een toepasselijke naam toch voor dit weekend. Als ik er zeker van was dat de hemel er nu echt zó uit zou zien! De Alberthoeve is een prima lokatie en het Drents/Friese woud is een fantastiesch mooi stukje Nederland. De eerste middag kreeg even een duister tintje door de ENORME onweersbui die opeens losbarstte, en degenen die zich nog in die bui bevonden zijn dan ook werkelijk tot op het bot natgeregend! Er is zóveel water naar beneden gekomen, dat het voor de eerstkomende tijd droog is in Nederland. En zonnig! Wie had daar op gerekend; ik had geen sun-block bij me.

Op vrijdag rook het woud nog heerlijk naar regen en bosgrond. de eerste bomen zijn net wakker, en we zijn omringt door het mooiste, friste groen, dat je alleen in de natuur aan kunt treffen.

De tarq was wat erg enthousiast, en ik was best een beetje bang, en ik vroeg me af of het eigenlijk wel een goed idee was om na bijna 4 maanden niet rijden maar gelijk op weekend te gaan! Hossen in de bossen!

Ik had me nergens druk over hoeven te maken; de Tarq was erg relaxed het hele weekend, en ging zich zelfs model gedragen!

Alle ritten waren heerlijk, het weer was supermooi, het gezelschap geweldig!

Op Zaterdag hebben we een vrij lange rit gemaakt. Ik vroeg me af of ik dat nou wel zou doen, want de Tarq en ik zijn niet in optimale conditie. Nou ja, tòch meegegaan, en we hebben gepauseerd bij de boswachter. De paarden stonden daar in een klein weitje, en de Tarq wilde er maar snel weer uit. Waarna hij gevlucht is en 10 punten op mij gescoord heeft.

Tarq laat zich de bewondering van Esther, Jacqueline en Kiki welgevallen: ze vonden de Tarq tof, en mij stom…

we waren op tijd thuis: want ik moest Dorien helpen met het Arabische eten. Omdat het de verjaardag van de Tarq was. Een hele belangerijke verjaardag, want hij is nu 8 jaar! volwassen!
Flink draven en galopperen op de terugweg, en we waren ook mooi op tijd weer terug. Eerst de paarden in de wei. Ze waren duidelijk uitgeput.

Hier zijn Jaqueline en ik hard aan het werk. Valt toch niet mee, zo’n weekend.

Tarq’s verjaardags feest was helemaal geweldig! Sylvia heeft verkleedkleren meegenomen en Anita buikdans muziek en heeft een kort lesje buikdansen gegeven.
De tarq heeft zich zeer waardig gedragen tijdens het zingen en heeft minzaam zijn geschenken in ontvangst genomen.

Voor het geval dat het niet duidelijk is: Ik aanbid de grond waar de Tarq op loopt! Sylvia lacht zich een kriek!